دلشدگان غریبان زمینند

یک دیکتاتور کمتر، زندگی بهتر؟!

2012-01-23T20:04:00.000+01:00

بالاخره آرزو به دل نماندیم و از میان همۀ دیکتاتورهای عالم، یه دیکتاتور دیدیم که یه ذرّه آدم شد و قبل از اینکه کار از کار بگذره دستاشو برد بالا و غلط کردم گفت و مثل بچۀ آدم از رو تخت صدارتی که خودشو سی و سه سال بهش چسبونده بود، اومد پائین و رفت دنبال کارش.
علی عبدالله صالح البته کم نکشت ولی نهایتا رسید به جائیکه مخ معیوبش شروع کرد به چرتکه انداختن و دو دوتا چارتا کردن و از سرنوشت قذّافی و مبارک و بن علی هم کمی تا قسمتی عبرت گرفت و به این نتیجه رسید که اوضاع اصلا بر وفق مراد نیست. البته حتما دوستان عزیز امریکائیش هم یه مقداری گوشش را کشیدند و خطراتی که حکومت و جانش را تهدید می کرد، به او گوشزد کرده و گفته اند که در بهترین حالت، تبدیل به مبارکی خواهد شد که حالا تحت الحفظ افسران ارتش خودش دارد دوران محاکمه را سپری می کند.

ظاهرا جناب صالح همین روزها تشریفشان را می برند آمریکا تا برای جراحات ناشی از سوء قصد تابستان گذشته، تحت درمان قرار بگیرند. مقامات آمریکایی هم اعلام کرده اند که اقامت وی برای مدت کوتاهی خواهد بود. دولت دمکرات ایالات متحده البته در کمال دمکرات منشی و حسّ والای انساندوستی، از او بازخواست کشتار و جنایت علیّه مردمش را نخواهد کرد. حالا تیری در رفته و چندتایی هم به خاک وخون درغلتیدند، دموکراسی حکم می کند که خاطر عاطر جناب رئیس جمهور سابق را زیاد مکدّر نکنند.
حالا باز هم بگوئید شیطان بزرگ و چه و چه و لکن کذا و کذا..............

از آزادی تا لیبرتی!

2012-01-21T14:03:00.002+01:00

رجّالگان فرومایه
از آزادی، زندانی ساخته اند
به نام لیبرتی
تا به آزاده ترین مردمان روزگار
هدیه دهند!
این جماعت ناجور
دشمنان قسم خوردۀ آزادی،
استادان بی چون و چرای صنایع قالب کاری اند
باور نمی کنی؟!
به نمایشگاه مهوّع هنرهاشان
در ایران، عراق و افغانستان
نگاهی بینداز

اینبار امّا
دُم خروس حصارهای قطور
در زندانی به وسعت نیم در نیم کیلومتر
چنان از زیر رداها و کت و شلوارهای شیکشان
بیرون زده
که قسم حضرت عباس لیبرتی شان را
کسی باور نخواهد کرد

ارزانی خودتان باد این لیبرتی
زیبایان زمین به ذرّه ای کمتر از آزادی
تن نخواهند داد.

هیولا در مخمصه

2012-01-10T21:27:00.002+01:00

هیولایی که امروز به نام حکومت اسلامی خوانده می شود، پس از گذشت بیش از سی و سه سال از عمر نکبت بار خویش، در زمرۀ یکی از مستبدترین و فاسدترین حکومتهای تاریخ ایران قرار گرفته است. هیولایی که ابتداء در لباس میش خود را به ملّت ایران و جهانیان عرضه نمود و سپس با ارتزاق خون مردمی که به عشق آزادی و صلح سینه سپر کرده و حکومت پیشین را برانداخته بودند، تبدیل به هیولایی سیری ناپذیر شد. هیولا امّا امروز در چنبرۀ جنایات و غارتگریهای خویش گرفتار آمده و دیگر هیچ امامزاده و هیچ معجزه یی قادر به نجاتش نمی باشد.

اوضاع نابسامان داخلی:
نارضایتی عمومی ابعاد گسترده یی یافته و زندانهای مملو از معترضان گواه این حقیقت است. البته طیّ سالهای حاکمیّت این رژیم، هیچگاه زندانها خالی نبوده اند امّا وجود کارگزاران و کارچاقکنهای حکومت در زندانها و خارج کردن بسیاری از آنها از دایرۀ تکراری صاحبمنصبان حکومتی، خبر از تکّه تکّه شدن لاشۀ متعفن هیولا می دهد.
بستن بال و پر تشکّلهای دست سازی مثل جبهۀ مشارکت و تشکیلاتی موسوم به مجاهدین انقلاب اسلامی که سالهای متمادی عصای دست سردمداران بوده اند، کنار گذاشتن تدریجی و مرگ آور موجودی به نام رفسنجانی که از معماران همین رژیم بوده است، درگیریهای لمپنی سه قوۀ رژیم با هم که بعضا با زد و خورد و فحش و فضیحت همراه بوده است و در یک کلام شکسته شدن تابوی بت بزرگ، همه و همه نشانگر وضعیّت فجیع داخلی رژیمی است که ادّعای رهبری مسلمین جهان را هم در کارنامه سیاه و ننگین خویش، یدک می کشد. اگر به اینها بیکاری و فقر و بیعدالتی های اجتماعی را هم اضافه کنیم، بیش از پیش در خواهیم یافت که هیولا حال و روز خوشی ندارد.

اوضاع بی ثبات منطقه ای:
مشکلات هیولا امّا به اوضاع داخلی ختم نمی شود. انحصار طلبی ها و اصرار بر ساخت و انبوه کردن سلاحهای مرگبار کشتار جمعی، دخالت در کشورهای منطقه و صدور تروریسم، قبضه کردن عراق و آزادی عمل سپاه قدس، از جمله عواملی است که تمامی کشورهای منطقه را بر علیه رژیم حاکم بر ایران برانگیخته است. آنچه که دیگر در این منطقه حساس از جهان محلّی از اعراب ندارد، چیزی است به نام همکاریهای منطقه یی که در سایۀ آن می شد منافع زیادی را نصیب ایران نمود. ولی امروز حاصل تمام این ندانم کاریها دودی است که تا کنون به چشم ملّت ایران رفته است. کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و در رأس آنها عربستان به غرب تعهد داده اند که در صورت متوقّف شدن نفت صادراتی ایران، جبران مافات کرده و اجازه ندهند که کمبودی در بازار نفت به وجود آید. آنها به سرعت دارند به سلاحهای غربی مجهّز می شوند تا در صورت بروز جنگ از خویش در کنار نیروهای غربی دفاع نمایند. اوضاع متّحد قدیمی رژیم یعنی سوریّه هم که اگر بدتر از اوضاع و احوال خودشان نباشد، بهتر نیست. عراق هم دستخوش تحوّلاتی در سطح بالای حکومت است که صد البته ردّپای هیولا در گوشه گوشۀ آن مشهود و غیر قابل انکار است.

اوضاع خطرناک جهانی:
مشکلات اقتصادی جهانی، سرمایه داری غرب را بیش از پیش به فتح سرزمینهای نفتخیز و دارای منابع سرشار زیر زمینی ترغیب کرده است. سرنوشت قذّافی در لیبی مؤیّد این نکته است که غربیها به راحتی می توانند در راستای منافع خویش و چنگ انداختن بر ثروتهای یک ملّت، هجوم و تجاوز و دخالت را با استناد به سندهای سازمانهای بین المللی، قانونی و موجّه جلوه داده و خاک هر کشوری را به توبره بکشند.
بی شک رژیمی که دست اندرکار تولید بمب اتمی است و صدور تروریسم را از همان سالهای اولیّه حکومتش، به جزء لاینفک سیاست خارجی خویش تبدیل نموده و سرکوب ملّت را در دستور کار قرار داده، بهترین بهانه ها را برای گرگهای استعمار گر فراهم کرده است تا با دستِ باز بر آن سرزمین هجوم ببرند و به نام تأمین امنیّـت جهانی و آزاد نمودن مردم ایران، به خواسته های نامشروع خویش برسند. ظاهرا آنها قصد دارند ابتداء با تحریمهای فراگیر رژیم را به زانو در آورند و سپس با یک ضربۀ هولناک نظامی از ایران یک سرزمین سوخته بر جای بگذارند. آنها می دانند که اگر رژیم بتواند از این شرایط هم جان سالم به در برد، مجبور خواهد شد که در نهایتِ ضعف و زبونی به خواسته های آنها پاسخ مثبت داده و برای حفظ خود، به هر ننگ و سازشی بیشرمانه تر از پیش، تن دهد.
تحریم بانک مرکزی به حدّی جدّی است که رژیم نتوانسته حتّی دستمزد سرمربی پرتغالی تیم ملّی فوتبال را بپردازد. هندیها برآنند تا نفت وارداتی از ایران را با روپیّه به جای دلار، پرداخت نمایند، هر چند که ظاهرا در این راه نیز با مشکلاتی مواجه اند و ممکن است کار به معامله پایاپای یعنی نفت در مقابل محصولات و تولیدات هندیها بکشد. اگر تحریم بانکها را به مثابه یک سیلی محکم به گوش اقتصاد ایران به حساب آوریم، تحریم نفت کمتر از فشردن گلوی رژیم و بستن راه تنفّس آن نخواهد بود. از اینرو آخوندها سراسیمه دستور حمله به سفارت انگلیس را صادر کردند و از آنجایی که از بد روزگار سکنجبین صَفرا افزود و چماق تهدید کارساز نیفتاد، مانور ولایت به راه انداخته و بستن تنگۀ هرمز را در بوق و کرنا کرده اند. اتّفاقا این همان مسیری است که غربیها بدشان نمی آید تا رژیم قدم در آن بگذارد.

هیولا از سه جهت در مخمصه قرا گرفته است. امید است که ملّت ایران پیش از آنکه بیگانگان به نام حمایت از حقوق بشر و آزادی خاک میهنمان را به توبره بکشند، با دستان نیرومند و متّحد خویش بساط این دیکتاتوری آدمخوار را برای همیشه از سرزمین شیر و خورشید جمع نماید.

10 ژانویه سال 2012 میلادی

هنگام صبوح آمد

2012-01-07T18:11:00.000+01:00

دوست عزیزی در پی نام شاعر این غزل بسیار زیبا بود. به لطف و برکت اینترنت مراد حاصل شد و صاحب غزل کسی نبود جز جناب فریدالدّین عطّار نیشابوری شاعر اواخر قرن ششم و آغاز قرن هفتم. احترام آن دوست عزیز و زیبایی غزل دست در دست هم دادند تا شعر را برای استفادۀ دیگر علاقمندان روی وبلاگ قرار دهم.

هنگام صبوح آمد ای همنفسان خیزید
یاران موافق را از خواب برانگیزید

یاران همه مشتاقند در آرزوی یک دَم
می در فکن ای ساقی از مست نپرهیزید

جامی که تهی گردد از خون دلم پُر کن
وانگه می صافی را با درد بیامیزید

چون روح حقیقی را افتاد می اندر سر
این نفس بهیمی را از دار درآویزید

خاکی که نصیب آمد از جور فلک ما را
آن خاک به چنگ آرید بر فرق فلک ریزید

یاران قدیم ما در موسم گل رفتند
خون جگر خود را از دیده فروریزید

عطّار گریزان است از صحبت نااهلان
گر عین عیان خواهید از خلق بپرهیزید.

مرا به عشق چاره کن

2012-01-03T20:42:00.003+01:00

در این شبی که پنجره
به صبح پُل نمی زند
و تیرگی چو لشگری
به شهر خیمه می زند
در این شبی که آینه
زخود خبر نمی دهد
و شب فکنده سایه اش
چو بختکی به روی صبح،
مرا به عشق چاره کن
که چارۀ نگاه تو
طلوع روشن من است.

در این قفس که میله ها
غبارغم گرفته است
و بغض سرد پنجره
به یأس دل سپرده است
تمام کوچه باغها
به یک اشارۀ خزان
به سوگ گُل نشسته اند
و حرمت پرنده را
کنج قفس شکسته اند،
مرا به عشق چاره کن
که چارۀ پناه تو
یگانه مأمن من است.

در این کویر بی تپش
که خاک گُر گرفته است
جوانه در خیال هم
محال و فکر باطل است
نه قطره یی، نه شبنمی
نه بارشی به نم نمی
عطش تنوره می کشد
و خاک بَر نمی دهد،
مرا به عشق چاره کن
که باغ سبز دیده ات
همیشه گلشن من است.

سال دوهزار و دوازده میلادی مبارکباد!

2011-12-31T18:25:00.000+01:00

سال قیامها

2011-12-30T18:34:00.003+01:00

سال دوهزار و یازده میلادی هم دارد می رود تا به تاریخ بپیوندد و جایش را به سال تازه از راه رسیده دوهزار و دوازده بسپارد. سالی که در آستانۀ به پایان رسیدنش هستیم سالی بود آبستن تحوّلات فراوان که مهمترین آنها قیامهای زنجیره ای مردم جان به لب رسیده در شمال آفریقا و خاورمیانه بود. تونسی ها دیکتاتورشان را فراری دادند، مصریها مبارک را از صدر به زیر کشیده و در حال حاضر با دیکتاتور اصلی یعنی ارتش آن کشور و ژنرالهایی که مُهر حمایت آمریکا را بر پیشانی دارند، چنگ در چنگ شده اند. قذّافی قربانی حماقتهای خود شد و شورشی ها با خون خویش و سلاحها و پشتیبانی غربیها و مخصوصا فرانسویها، راه رسیدن تشنگان نفت را به چاههای مرغوب و پر برکت هموار کردند و حالا هم که می خواهند خلع سلاحشان کنند، دریافته اند که ظاهرا تاریخ مصرفشان به پایان رسیده و انگار باید با سلام و صلوات برگردند سرجای اوّلشان.
یمن حکایتی دیگر دارد. جناب دیکتاتور بالاخره دارد از اسب قدرت پیاده می شود و جالب اینکه اعلام کرده به امریکا می رود و سپس بعنوان اپوزیسیون به خیابانهای یمن بازخواهد گشت! روزگار غریبی ست. علی خان عبدالله که اتفاقا صالح هم هست پس از آنهمه کشتار و جنایت حتما می رود تا ارباب دستی به سر و گوشش بکشد، ازاو دلجویی کند و سپس بازگردد تا اینبار نه در کسوت حاکمیّت که در لباس اپوزیسیون تبلیغ مرام و مسلک و عقیده خویش نماید تا شاید دری به تخته بخورد و دوباره بر مسند تکیه زند. در مورد او ظاهرا نقض حقوق بشر و جنایت علیه بشریّت و جنایت جنگی و دادگاههای بین المللی هم اصلا صدق نمی کند. آخوندها در راه خدا می کشند این بنده خدا هم در راه ارباب کشته است. بیخود نیست که مالکی جنایتکار هم همین چند هفته پیش به دست بوس اوباما رفت تا دستهای او را نیز با همان دستانی بفشارد که دستان سید علی را در تهران فشرده بود. به راستی که جنایتکاران تاریخ و نوچه هایشان از ابتداء تا همین الان و حتما در آینده نیز، دست در دست هم جهانی را به خاک و خون کشیده اند.

مردم سوریّه امّا بسیار متفاوت از سایرین نشان داده اند همانگونه که بشّار اسد نیز در کشتار مردم بیدفاع از کوچک و بزرگ تا جوان و پیر نشان داده که نشانها دارد از اربابان عمّامه به سر خویش در ایران. سوریها علیرغم تمامی ددمنشیهای حکومت خونریز و با اینکه هر روز اجساد شهیدانشان را باید تا گورستانهایی که به سرعت دارند در همۀ نقاط سوریه گسترده می شوند بدرقه نمایند، امّا بی وقفه به خیابانهای قیام بازمی گردند. آنها هرگز مقهور ددمنشی های اسد جنایتکار نشده و صحنه و سنگر را ترک نکرده اند. پیروزی کمترین پاداش این مردم مصیبت زده امّا دلاور و آزادیخواه خواهد بود.

بازی موش و گربه یی که غرب با رژیم آخوندها آغاز کرده، ظاهرا دارد وارد مرحلۀ تازه یی می شود। آخوندها انگار بو کشیده اند و بدجوری احساس خطر کرده اند که ابتداء تدارک حمله به سفارت دولت فخیمه را دیدند و حالا هم که متوجّه شده اند این تو بمیری از آن تو بمیریها نیست و پس از تحریم بانکها، کار به گرفتن گلوگاهشان یعنی صدور نفت خواهد رسید، حسابی دست پاچه شده اند و مانور ولایت به راه انداخته اند و در بوق و کرنا کرده اند که یا ایّهاالنّاس تنگۀ هرمز را خواهیم بست اگر با ما شوخیهای نفتی بکنید. البته بستن تنگۀ هرمز برای آنها کار مشکلی نخواهد بود امّا نکته اینجاست که این عمل باعث همدل و همزبان شدن و اجماع بین المللی تمامی کشورهایی خواهد شد که ممکن است منافع نفتی شان به خطر افتد و آنگاه باز کردن تنگه بسیار آسانتر از بستن آن به نظر خواهد رسید. امّا اینکه کار با بستن و باز کردن تنگه هرمز به پایان خواهد رسید سؤالی است که پاسخ به آن شاید زیاد مشکل نباشد به این دلیل که از آنجایی که آخوندها در مقابل نیروی دریایی و هوایی دولتهای متخاصم حرفی برای گفتن نخواهند داشت، ناچار به شلیک موشکهایی مبادرت خواهند کرد که سالها مشغول مونتاژ، بهینه سازی و تولید انبوه آنها بوده اند. طرف یا طرفهای مقابل هم البته تماشاگر نخواهند بود و سرزمین ما آماج یکی از بیسابقه ترین بمبارانها و موشک پرانی های تاریخ خواهد شد.

خروج امریکائیها از عراق و بده و بستانهای پنهان و آشکارشان با طالبان در افغانستان، اوضاع به شدّت متزلزل نزدیکترین متّحد منطقه یی رژیم در سوریّه و زمزمه های کنار آمدن حماس با فتح، باید آخوندها را به این فکر انداخته باشد که امریکائیها به سرعت دارند به ترمیم نقاط ضعفشان مبادرت می نمایند و با پوشش دادن پاشنه آشیلها و خلع سلاح کردن ملّاها در سوریّه و لبنان و نواز غزّه، آمادۀ جنگی تمام عیار می شوند.

ایران ایران مهد دلیرانی

2011-12-21T18:21:00.002+01:00

یاد هنرمند آزادۀ مقاومت ایران، شهید بهروز ثابت گرامی باد

نور خورشید خواه، بو که برآید

2011-12-21T18:17:00.002+01:00

فرهنگ معین کلمۀ یلدا را برگرفته از ریشۀ سریانی ( زبان باستی مردم سوریّه-کلده و آشور ) ذکر می کند که معنای آن میلاد است. درازترین شب سال که نیاکان ما برای فائق آمدن بر تاریکی، آتش بر می افروختند، جشن می گرفتند، دور هم جمع می شدند و تا سپیده دم بیدار می ماندند تا شاهد طلوع خورشید باشند.
در ادبیّات ایران زمین شب یلدا به در قالب معانی و تعابیر گوناگونی به کار رفته است. خاقانی می گوید:
همه شبهای غم آبستن روز خراب است.......... .بوسف روز، به چاه شب یلدا بیند
حافظ می فرماید:
صحبت حکّام ظلمت شب یلداست...... نور خورشید خواه، بو که برآید
و معزّی:
تو جان لطیفی و جهان جسم کثیف است....... تو شمع فروزنده و گیتی شب یلدا
فال حافظ در این شب همراه با صرف انار و انگور وهندوانه و آجیل و سایر خوردنیها و تنقّلات، نشان از تلفیق فرهنگ و ادبیّات پارسی با جشنهای باستانی ما ایرانیان دارد. ضمن تبریک جشن یلدا، دست به دامان جناب حافظ می شویم و از دیوان غزلیّات آسمانی اش فالی می زنیم. به امید وصل شب یلدای ایران به طلوع خورشید درخشان آزادی.

معاشران گره از زلف یار باز کنید
شبی خوش است به این قصّه اش دراز کنید
حضور مجلس انس است و دوستان جمعند
و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید
رباب و چنگ به بانگ بلند می گویند
که گوش هوش به پیغام اهل راز کنید
هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده به عشق
براو چو مُرده بفتوای من نماز کنید
میان عاشق و معشوق فرق بسیار است
چو یار ناز نماید شما نیاز کنید
به جان دوست که غم پردۀ شما ندرد
گر اعتماد بر الطاف کارساز کنید
نخست موعظۀ پیر می فروش این است
که از مصاحب ناجنس احتراز کنید
وگر طلب کند انعامی از شما حافظ
حوالتش به لب یار دلنواز کنید

عراق پس از خروج نیروهای آمریکایی

2011-12-21T18:12:00.003+01:00

اوضاع و احوال در عراق پس از خروج نیروهای امریکایی از این کشور طی دوره ای که تقریبا نُه سال به درازا کشید، دارد به سمت و سوی هرج و مرج فزاینده و خطرناکی پیش می رود. پس از آنکه همین دو هفته پیش اوباما در کاخ سفید مالکی را به حضور پذیرفت و در سخنانی از دموکراسی که توسّط امریکائیها در عراق پایه گذاری شده ! یاد کرد، دیگر شکّی در مورد معنا و مفهوم دموکراسی امریکائی برای جهان سوّمی ها باقی نماند و همه بعینه دریافتند که تهاجم و تجاوز یک ارتش مجهّز و مدرن و تسخیر یک کشور، حاصلش می شود حکومت فعلی عراق و تحفه ای به نام نوری مالکی که هم سر در آخور ولایت فقیه دارد و هم نواله خوار طویلۀ زورمداران جهان است. نشان از دو کس دارد این بدگُهر.
مالکی در اوّلین قدم و در حالیکه عقبۀ نیروهای آمریکایی که در حال خروج از عراق بودند به مرزهای کویت نرسیده بود، دست به کار شد و در یک اقدام تعجّب برانگیز انگشت اتّهام به سوی طارق الهاشمی معاون رئیس جمهور عراق که در مقابل زیاده خواهی های او ایستاده بود، نشانه رفت و برایش حکم جلب بخاطر فعالیّتهایی که تروریستی نامیده شد صادر نمود. پس از آن نیز سراغ معاون خود صالح المطلک رفته و از العراقیّه خواسته است که شخص دیگری به جای او معرّفی نمایند. البته العراقیّه نیز بیکار ننشسته و از نمایندگانش خواست که در اعتراض به زیاده خواهی ها او انحصار طلبی های نخست وزیر منفور عراق، جلسات پارلمان را تحریم نمایند، امری که موجب تعطیلی پارلمان عراق گردید.
اینها تنها بخشی از تحوّلاتی است که بلافاصله پس از خروج نیروهای امریکایی از عراق همانند امواجی که از دل یک توفان بر می خیزند، حاکمیّت و ثبات سیاسی این کشور جنگ زده را تا لبۀ پرتگاه به پیش برده است. به احتمال بسیار قوی اربابان عمّامه به سر مالکی برایش دستورالعملی تهیّه کرده اند تا به محض خروج نیروهای امریکایی، دست به کار یکسره کردن کار مخالفان سیاسی اش بزند و حاکمیّت خود را همانگونه که سید علی در ایران با قلع و قمع مخالفان انجام داد، یکدست و یکپارچه نماید. اینکه تیغ مالکی تا چه حد تیز و برّنده باشد و بتواند از پس مخالفان قدرتمندی چون ایاد علّاوی و صالح مطلک و طارق الهاشمی برآید، نیاز به گذر زمان و تحوّلات در آیندۀ این سرزمین دارد. البته نیازی به توضیح نیست که عمله و نکرۀ ولایت فقیه دارند در سرزمینی که آمریکائیها مدّعی نهادینه کردن دمکراسی در آن هستند، چهارنعله می تازند و در این راستا حتما از هیچگونه رذالت و ددمنشی هم کوتاهی نخواهند کرد. در این راستا حذف فیزیکی معترضان قدرتمند نیز می تواند در دستور کار قرار گرفته باشد.
همزمان با شروع همین تشنّجها و در حالیکه به ضرب العجل دولت مالکی برای بستن قرارگاه اشرف نزدیک و نزدیکتر می شویم، آمریکائیهای دست و دلباز به جای کشیدن و نگاه داشتن افسار مالکی و پذیرفتن و انجام تعهّداتشان در مورد رزمندگان مستقر در اشرف، دست و دلبازی نشان داده و از آنها خواسته اند تا اشرف را ترک کرده و در پادگان نظامی لیبرتی مستقر شوند. مجاهدین البته اعتراضی نکرده اند، امّآ خواسته های منطقی و اصولی دارند که باید از طرف جامعۀ بین المللی و در وهلۀ نخست کاخ سفید نشینانِ آزادیبخش پذیرفته و مراعات شود. حفاظت جان و تأمین مایحتاج و دارو و درمان و امکان دیدار با خانواده ها، نمی تواند برای برندۀ جایزۀ صلح نوبل که ادّعای دموکرات منشانه را هم یدک می کشد، کار سخت و مشکلی باشد مگر اینکه غرضها و مرضهای استعمارگرانه تعیین کنندۀ خط و مشیّ سیاسی شان باشد.
آیا آقای اوباما و شرکایش در کاخ سفید به این خواستۀ برحق و مشروع پاسخ مثبت خواهند داد ؟! او و وزارت خارجه اش هنوز هیچ پاسخی به خروج نام مجاهدین از لیست سیاه تروریستی نداده اند و این به خوبی نشانگر ماهیّت استعماری دولتی است که ننگ سرنگونی دولت ملّی و مردمی مصدّق کبیر را هنوز بر پیشانی دارد. وقتی بحث حمایت از اشرف به شورای امنیّت سازمان ملل کشیده می شود، آنهم در حالیکه آنها هنوز در لیست تروریستی قرار دارند، به مثابه سیلی محکمی است که بر بناگوش حامیّان حفظ این برچسب ظالمانه نواخته شده است. امید است که این سیلی جانانه بتواند آنها را پیش از وقوع یک تراژدی انسانی از خواب غفلت بیدار کرده و به خود آورد.

بزن نی (کلیپ)

2011-12-15T22:01:00.000+01:00

بزن نی!

2011-12-15T21:21:00.001+01:00

بزن نی رو بزن چوپان صحرا
دل از بیداد دنیا خونِ خونه
یکی انگار خورده تا بناگوش
یکی دنیاش فقط یک لقمه نونه
یکی در ناز و نعمت آرمیده
یکی آواره و بی سقف و خونه
یکی ویلا واسه بچّه ش می سازه
یکی در ماتم مرگ جوونه
عجب فیلمی شده دنیامون امروز
یکی در نقش قارونِ زمونه
می بلعه هر چی هس با یه اشاره
ولی انگار حرصش ناتمومه
یکی صدتا طبقه خونه داره
یکی سقفش کبودِ آسمونه
یکی می فروشه اعضاء و جوارح
که با پولش یه لقمه نون بسونه
چقدر ارزون شده جون آدمها
دوا درمون ولی خیلی گرونه
یکی کار کرده پولش رو ندادن
جواب حرف حق، فحش و باتونه
صدای بچّه ها مونده تو گوشش
بابا ما نون می خوایم ما گشنمونه
می باره از دو چشمش خون به جا اشک
عجب رسمی شده رسم زمونه!
یکی شلّاق رو پشتش نشسته
ولی خشمش مث آتشفشونه
یکی رو می برن پا چوبِ اعدام
غروب تلخی که وقت اذونه
اگه رستم یکی باشه همینه
نگاهش کن ببین خیلی جوونه
بزن نی زن که بیزارم از این ظلم
نمی دونم تا کِی این شب می مونه
تا کِی آتیش این قوم تبهکار
نهال آرزو رو می سوزونه
یکی شک داره اوضاع زیر و رو شه
هنوز تو حدسه و گیرِ گمونه
یکی میگه بساط ظلم و ظالم
نمی مونه به زودی سرنگونه
بیا دستای همدیگه بگیریم
بهای تک شدن خیلی گرونه
بیا تا ما شویم و فارغ از من
رها از کینه و دور از بهونه
بگو یارب، بلند شو چاره یی کن
خدا با ماست خیلی مهربونه

بیا که چلچله ها بیقرار و بی تابند

2011-12-12T20:41:00.002+01:00

به باغ شعر من امشب بیا و مهمان شو
ببار واژه و مصداق سبز باران شو

رها ز قافیّه و وزن طرح نو انداز
به رسم شاعر یوشی* روان و آسان شو

تو همنشین ستاره خود آیۀ نوری
بیا و ماه شب افروز جمع یاران شو

بخوان که عاقبتِ شام صبح بیداریست
قرار و تاب دل جمله بیقراران شو

شراب ناب بیاور به حرمت حافظ
رفیق و شاهد و ساقیِ میگساران شو

مشام خاطر شب را به بوی گل پُر کن
نوید رویش سبزینه در بهاران شو

بهانۀ غزلم شو به شور عرفانی
سرود کوچۀ شبهای می پرستان شو

به لابلای کلامم چو واژه های امید
بیا و یأس درون را، چو نقطه پایان شو

بیا که چلچله ها بیقرار و بی تابند
بیا و نقطۀ پایان این زمستان شو

*شاعر یوشی ( نیما یوشیج )

کمی آنطرفتر از زمان!

2011-12-04T18:40:00.002+01:00

عاشورا دارد می آید. همین نزدیکیهاست. خیلی نزدیک و همیشه به یادمان می آورد که یکی بود که نمی خواست دست در دست ظالم بگذارد و با ظلم کنار بیاید. نمی خواست شریک دزد و رفیق قافله باشد. نمی خواست زمانی که باید برمی خاست، بنشیند و چشم بر حقایق فروبندد. پس از آن قومی خارجی اش خواندند. قبیله یی مجنونش نامیدند و به ظاهر دوستان دیروز، عَلَم دشمنی در مقابلش برافراشتند چرا که سخت به بهایی که در صورت همراهی اش باید می پرداختند، آگاه و هشیار بودند.
منصفانه به قضاوت بنشینیم عاشورای سال شصت و یک هجری قمری را. فارغ از هرگونه تعصّب و تعلّق به دین و مذهب و مکتب. در روزگاری که همۀ سرها در گریبان است و بساط ظلم و جور و فسق و غارت، پهنتر از همیشه، یکی می خواهد از او بیعت بگیرد. می خواهد با گرفتن این بیعت مُهر همراهی با حکومتش را بر پیشانی اش بکوبد و سرمست و سرشار باد در غبغب بیندازد و مغرورانه جارچیان را روانه شهرها و دیارهای تحت حاکمیّیت خویش نماید تا خبر بیعت را به گوش همگان برسانند. برای اینکه میخ حکومتش را محکمتر بکوبد، باید از او بیعت بگیرد. امّا او که اتّفاقا نوۀ پیغمبر و فرزند علی است، تا تَه قضیّه را خوانده است. چه باید بکند با دشمنی که چون افعی بر بیت المال و سرمایۀ یک ملّت چنبره زده و به تبع آن سلاح و سپاه بیکران هم دارد؟!. عقل حکم می کند که تسلیم شود و دست بیعت بدهد. اینگونه بهتر است. هر بالا پائینی که می شود، بشود. جانِ سالم به در بردن را عشق است. امّا او تصمیمی می گیرد که اصلا عقلانی نیست. لااقل در آن برهه از زمان، عقلانی به نظر نمی رسد. پس قدم به راهی می گذارد که برای محاسبۀ پایانش، نیازی به حساب کتابهای رایج ندارد.

کمی آنطرفتر از زمان و اندکی اینطرفتر از مکان، یعنی در فاصلۀ زمانی سال شصت و یک هجری قمری تا سال هزار و چهارصد و سی و سه هجری قمری و در فاصلۀ مکانی کربلا تا اشرف، زنان و مردانی ایستاده اند که از قضای روزگار آنها نیز تن به بیعت با یزید و یزیدیّان نداده اند و در مقابل تمامی تهدیدات شمری ها و شمربن ذی الجوشنهای روزگار، در کنار پرچم میهن و سازمانشان، بیرق سرخ سرافرازی برافراشته اند و هارت و پورتهای فرزندان ابوسفیّان و معاویّه و یزید را به هیچ گرفته اند. آنها نمی خواهند و عادت نکرده اند نان به نرخ روز بخورند. از موج سواری بیزارند و همیشه برخلاف جریان امواج شنا کرده اند. در مقابل تمامی سلاحها و سپاههای دشمن غدّار، جز سلاح عشق و ایمان، چیز دیگری ندارند. عشق به خلق و ایمان به رهایی میهنشان و اینها همان سلاحهایی هستند که چشم دشمنانشان را کور و دیدۀ دوستانشان را، خیره کرده است. پدیده یی شگرف در دورانی که سرها به راحتی خم می شوند و شغالان و کفتارها و روباهان مکّار، در مکّاره بازارهای سیاست و تجارت و زد وبندهای پشت پرده، زمام امور حکومت جهانی را در دست گرفته اند. گفتم که همیشه بر خلاف جریان آب شنا کرده اند.
کمال مطلوب خودشان البته این است که شرایطی مهیّا شود تا همانجایی که هستند یعنی نزدیکترین نقطۀ ممکن به خلق در بندشان همچنان چونان خاری در چشم خصم ستم پیشه مترصّد فرصت بمانند تا در لحظه ئی که آرزوی هر ایرانی آزادیخواه هست، دِین خود اداء کنند و با کمک مردم جان به لب رسیده شیشۀّ عمر دیو را بر زمین بکوبند و شرّش را برای همیشۀ تاریخ از سر بشر و بشریّت کم کنند.
امّا اگر گرگهای هار ولایت همچنان پوزه های کثیف و متعفّنشان را بالا گرفتند و زوزه سر دادند، چه باید کرد؟! سخن از تعدادی زن و مرد رزمنده نیست. صحبت از گرانبهاترین سرمایۀ یک خلق تحت ستم است که در دل بیابان به امانت گذاشته شده تا سرانجام در روز موعود به خزانۀ ملّت مسترد شود.
سؤال بزرگ امّا این است: اگر موعد مقرّر برای خروج از آن خاک سرخ تمدید نشود و کارشکنی های مزدوران سرسپرده و دست نشانده در کاخ بغداد، همچنان مانع از پیش بردن مراحل قانونی کار گردد و دشمن غدّار کینه توزانه بر قصد اهریمنانۀ خویش اصرار ورزد، آنگاه چه خواهد شد؟!
پاسخ کسانی که هرگز سر تعظیم و تسلیم فرود نیاورده اند را باید در پرچم های سرخ برافراشته شان مرور کرد و بی هیچ شکّ و شبهه یی آل خمینی همانگونه که آل ابوسفیّان، آرزوی بیعت را همراه با خود به گور تاریخی اش خواهد برد.

غروب عاشورا، غروب دلتنگی های تمام انسانهایی است که در مقابل ظلم قد علم کرده اند. فارغ از هر نوع دین و مذهب و مرام و مسلک، آندم که به هوای آزادی قدم در راه گذاشتی هم قبیله و هم قبله و هم مسلک تمامی عاشقان رهایی در سراسر این زمین به شمار خواهی آمد.

حمله به سفارت دولت فخیمه!

2011-11-29T19:22:00.002+01:00

رژیم ماجراجوی آخوندها امروز از ترس مرگ دست به خودکشی زد و عواملش را راهی باغ قلهک و سفارت بریتانیا نمود. فیلمها و تصاویر اولیّه حاکی از ورود به محوطۀ سفارت و تعویض پرچم انگلیس با پرچم حکومت آخوندی است. مسئولین رژیم ادّعا می کنند که این حرکت، خودجوش بوده و نیروهای انتظامی نتوانسته اند مانع هجوم معترضین شوند، ادّعایی مضحک که هیچ عقل سلیمی آنرا نخواهد پذیرفت.
راستی چرا رژیم در چنین شرایطی دست به اینگونه اعمال می زند در حالیکه می داند موجی عظیم در مخالفت با حمله به سفارت بر علیه او برخواهد خاست؟! تحریم بانک مرکزی رژیم یکی از مرزهای سرخی است که دولت فخیمه از آن عبور کرده است। آخوندها می دانند که این تازه آغاز ماجراست و اگر دست به عکس العمل نزنند، تحریمها شامل صادرات نفت یعنی تنها منبع درآمدشان هم خواهد شد و از اینرو آنها به شدّت در تنگنا قرار خواهند گرفت। بنابراین نه از سر اقتدار که اگر از سر اقتدار بود ادّعای خودجوش بودن حمله به سفارت را نمی کردند، بلکه از فرط درماندگی به چنین اعمالی دست می زند تا همزمان با هارت و پورتها و تهدیدات سران حکومت و پاسداران قاچاقچی ولایت مبنی بر مورد حمله قرار دادن همۀ کشورهای درگیر در یک جنگ احتمالی، قدری از فشارها بکاهد و از گیر افتادن در گوشۀ رینگ در امان بماند।
حرکات اینچنینی مختصّ حکومتهایی است که راه و رسم و قاعدۀ بازی در صحنۀ سیاستهای بین المللی را نمی دانند و در واقع برای فرار از مرگ، دست به خودکشی می زنند।

گروگانگیری نظام ولایت

2011-11-27T19:56:00.001+01:00

رژیم ولایت فقیه در ورطۀ هولناکی گرفتار آمده است. فشارهای بین المللی از یک سو و تکّه تکّه شدن پیکرۀ فرسودۀ آن به خاطر جنگ و دعواهای درونی از سوی دیگر، می رود تا هیولای خون آشام را با تمامی هارت و پورتها و خط و نشان کشیدنها، به نابودی و مرگی سخت رهنمون سازد. احمدی نژاد که از نظر مقام معظّم دست آموزترین رئیس جمهور تحت امر او به حساب می آمد، چنان بلایی بر سر ولی نعمت خویش آورده که برایش نه راه پس گذاشته و نه راه پیش. می گویند در دوران تسلّط سه ماهه اش بر وزارت اطّلاعات، یکصد و چهل هزار سند فوق محرمانه از سیصد و چهارده نفر از سران نظام و گردانندگان حکومت رذالت و جهل، برای روز مبادا به بیرون انتقال داده تا مثل شمشیر داموکلس بالای سر رهبر عظیم الشأن و همپالگی هایش قرار داده تا کارها را آنطور که مایل است بدون مزاحمت به پیش ببرد. حجم گستردۀ اسناد که شاید مشتی نشانۀ خروار باشد خود به خود گویای فساد و غارت و چپاولی است که سردمداران اسلام ناب محمّدی تحت لوای حکومت الله و صد البته در جهت خدمت به مستضعفان، در آن سرزمین ماتم زده به راه انداخته اند.
در هر صورت از قرائن و شواهد پیداست که باند احمدی نژاد کلّ نظام را همراه با ولیّ فقیهش یکجا به گروگان گرفته است و از آنجا که آنها می دانند وی در لمپنی و بی آبرویی چیزی از خودشان کم که ندارد هیچ، اضافه هم دارد، لاجرم سرها در گریبان برده اند و در انتظار معجزه یی نشسته اند تا شاید دستی از آستینی در آید و معجزۀ قرن را یا به زمین گرم بزند و یا به راه راست و صحیح هدایت نماید.
رهبر هم اینروزها حتما دارد حسرت می خورد و انگشت به دندان می گزد و زیر لب زمزمه می کند که: چی می خواستیم و چی شد! او هرگز در سیمای رئیس جمهورش نمی دید که نمک بیت رهبری را بخورد و نمکدانش را هم بر سرش بشکند. واقعا که چلاق شود دستی که نمک ندارد.

آغاز بی پایان!

2011-11-24T19:11:00.002+01:00

عبرت روزگار

2011-11-15T20:39:00.001+01:00

سردار سابق سپاه اینروزها از دست دادن فرزند را به سوگ نشسته است. مرگی عجیب و رازآلود از همان نوع که اکثرا در نظام آخوندها اتّفاق می افتد امّا حادثه اینبار در دبی و در یک هتل مجلل بیست و سه طبقه درب اتاق فرزند محسن رضایی را در طبقه هجدهم زده است. مرگ فرزند برای هر پدر و مادری سخت و تحمّل ناپذیر است. امّا روزگار در لابلای حوادث درسهایی دارد که آدم را به فکر وامی دارد.
سالهای جنگ و زمانی که سردار فقط بیست و هفت سال داشت و در آن سن برای خودش برو بیایی بعنوان فرماندۀ سپاه داشت. همان سالها که دسته دسته جوانان و نوجوانان را به ضرب نوحه خوانی ها سر شور می آوردند و سپس در شبهای سیاه ظلمانی روانۀ دشتهایی می کردند که به خوبی می دانستند مین ها در نقطه نقطه زمین مانند داس مرگ درو کردن بچّه های ایران را به انتظار نشسته اند. انگار تمام دانش جنگی سردار به همین ختم می شد.
گماشتن جوانی با آن سن و سال در رأس نیروهای نظامی در شرایط جنگی، آنهم بدون داشتن هیچ تجربه و آموزشی در امر نظامیگری و فرماندهی نه تنها خیانت به یک ملّت، که جنایت جنگی محسوب می شود. جنایت جنگی را معمولا نیروهای متخاصم یک دولت بر علیّه طرف مقابل مرتکب می شوند امّا از بد روزگار و از آنجا که این رژیم از همان روز اوّلش هیچ سنخیّتی با ایران و ایرانی نداشت، خنجر را از پشت فرود آورد و با مردم ایران کاری کرد که بندرت دشمنان قسم خوردۀ ایران و ایرانی، به جنایاتی نظیر آن دست زده اند.
سردار آنروزها روی ابرها راه می رفت و پرپر شدن بچّه های مردم برایش چندان قابل توجّه نبود. آنچه که مهم بود رضایت دیو جماران و فالوده خوردن با ولینعمتهایی مثل رفسنجانی و خامنه یی بود. سردار اصلا نمی توانست یا نمی خواست فکر کند که داغ فرزند چگونه بر دل پدر و مادرها خواهد ماند و قلبهای ریش ریششان را چقدر جریحه دار خواهد کرد. امروز امّا روزگار چرخیده و چرخیده و فرزند دلبندش را آنهم به شکلی مبهم و مرموز از او گرفته است تا شاید اندکی به یاد آورد آن دوران را و دریابد که آنچه از دید او آسان در میدانهای مین اتّفاق می افتاد، چقدر سخت بر جان و روح پدران و مادران داغدیده چنگ می زد و سنگینی می کرد. امروز شاید سردار کمی طعم غم از دست دادن فرزند را بشناسد و به آنروزها بیاندیشد هر چند که هیچ انسانی چنین فاجعه یی را برای دشمن نیز آرزو نخواهد کرد.

پائیز که می آید

2011-11-02T17:38:00.001+01:00

مرثیّه ایست در ذهن باغ
فرو افتادن برگها در پائیز
و خلاصه شدن درختهای انبوه
در شاخه های خشک و عور
پائیز که می آید
نه پرنده یی در باغ
نغمه یی می خواند
نه گلی بر شاخه
عطر دل انگیزش را به نسیم
می بخشد
از تمام باغ
تنها بهتی می ماند
برای باغبان
در سوگ گل و پرنده و برگها
پائیز که می آید.

چرا امریکا مجاهدین را از لیست سیاه خارج نمی کند؟!

2011-10-30T10:24:00.001+01:00

دولت آمریکا همچنان سیاست یکی به نعل یکی به میخ را در خصوص بیرون آوردن نام سازمان مجاهدین خلق از لیست سیاه تروریستی، به پیش می برد و به جای یک پاسخ قاطع منفی یا مثبت سعی دارد که این پرونده را همچنان بلاتکلیف یا به قول معروف استخوان لای زخم نگاه دارد.

راستی چرا کاخ سفید نشینها چنین سیاستی را در قبال سازمانی در پیش گرفته اند که بزرگترین جرم و گناهش از روز اوّل ایستادن در مقابل یک رژیم وحشی و مستبد و سرکوبگر بوده است؟ چگونه می شود کسانی را که با یک حکومت آدمکش در ابعاد جهانی به مبارزه برخاسته اند، تروریست نامید و از هر سمت و سو چوب لای چرخشان گذاشت؟!

اوّلین پاسخی که بلافاصله به ذهن آدم می رسد این است که حتما مجاهدین آلترناتیو دلخواه عمو سام برای رژیم آخوندها نیستند. انسانهای سخت کوشی که منافع مردمشان را بر هر چیز و هر کس و ناکسی ترجیح می دهند و بر همین اساس هم هست که سالیان سال بهای این طرز فکر و عملشان را پرداخته اند. سالها پیش یکی از مسئولین مجاهدین که در جلسه یی به سؤالات حاضرین جواب می داد در پاسخ به این سؤال که چرا براندازی رژیم اینهمه به طول انجامیده است، گفت: آمریکاییها برای ورود ما به ایران امتیاز می خواهند و مثل مأموران گمرک سر راه ایستاده اند، ما هم تاکید کرده ایم که به هیچ وجه از منافع مردم ایران کوتاه نخواهیم آمد و اهل بذل و بخشش از کیسه ملّت نیستیم. این حرفها مربوط به زمانی است که ارتش آزادیبخش با تمام توش و توانش هنوز در عراق مستقر بود. بی شک مسبب اصلی آنچه که در عراق اتّفاق افتاد و در پی آن خلع سلاح ارتش آزادی و متعاقبش آنچه هم اکنون در اشرف جریان دارد، دولت آمریکاست و حالا آنها دریافته اند که مواضع مجاهدین چه آنزمان که ارتش مسلّحشان در کنار مرزهای ایران مستقر بود و چه حالا که نیاز به حمایت بین اللملی دارند، هیچ تغییری نکرده و همچنان بر اصل دفاع از منافع ملّت ایران استوار است. طبعا چنین سازمانی نمی تواند طرف توجّه دولتمردانی قرار گیرد که همواره به ایران و منابع فراوان طبیعی و موقعیّت منحصر به فرد استراتژیکی اش در منطقه خاورمیانه، بسان یک الماس بی نظیر و گرانقدر نگاه کرده اند.

پاسخ دوّم برای این سؤال این است که دولت امریکا نسبت به حساسیّت رژیم نسبت به اصلی ترین اپوزیسیونش کاملا آگاه می باشد. آنها میزان وحشت رژیم از مجاهدین را بارها محک زده و در صحنه های مختلف نبردهای نظامی و سیاسی بین آنها، بعینه دریافته اند که اگر قرار است آخوندها جایی از کسی یا چیزی هراس داشته باشند، بزرگترین کابوسشان همین مجاهدینند. از اینرو آنها جانب احتیاط را گرفته اند و در بیرون آوردن نام مجاهدین از لیست، با وجود تمامی فشارهای داخلی و خارجی، همچنان یکی به نعل و یکی به میخ می زنند. می گویند که مشغول بررسی این موضوعند که ایا سازمان، یک سازمان تروریستی است یا نه؟! البته اهل فن خوب می دانند که دولت امریکا بیش از آنکه نیاز به بررسی وضعیّت سازمان داشته باشد، نیازمند آن است تا از عکس العملهای احتمالی رژیم بر علیه منافع آمریکا در صورت خارج کردن آنها از لیست، آگاهی یابد. دُم و دنبالچه های رژیم آخوندی در آمریکا دقیقا همین خط را البته با زبانهای مختلف به پیش می برند تا به طرف امریکایی اثرات واکنشهای خطرناک رژیم در این خصوص را القاء نمایند.

در جلسۀ استماع هیلاری کلینتون در کمیتۀ خارجی کنگره او به نکتۀ ظریفی اشاره کرد که می تواند قسمتی از آنچه در ذهن دولت امریکاست را قدری روشن نمایند. او گفت:
....... ما امیدواریم که به زودی تصمیم گیری شود. اضافه می کنم نامگذاری کنونی مانعی برای استقرار مجدد ساکنان اشرف در کشورهای اتحادیه اروپا نیست. و شرایط انسانی در کمپ اشرف نیز ارتباطی به نامگذاری مجاهدین در لیست ندارد. من فکر می کنم مهم است توجه کنیم که ما نیاز به این داریم تا هرچه در توان داریم به کار ببریم تا هرچه بیشتر نفرات را از کمپ قبل از پایان سال خارج کنیم . و ما تلاش می کنیم این کار را بکنیم. ما اساساً با سازمان ملل متحد و حتماً با ساکنان اشرف و دولت عراق داریم کار میکنیم که هرچه سریعتر ارزیابی از تمام نفرات را انجام دهیم و از اتحادیه اروپا و سایر کشورها خواسته ایم که به شکل مثبتی استقرار مجدد ساکنان اشرف که پناهندگی میگیرند را بررسی کنند. زیرا ما خواهان این هستیم که هرچه سریعتر تعداد نفرات را کاهش دهیم.

آیا این سخنان مؤید این نکته نیست که آمریکائیها علاقه یی به پذیرایی از تعدادی از اشرفیها در داخل خاک خودشان ندارند و بدشان نمی آید که فشارهای عراق باعث شود آنها تمام و کمال در اتحادیّۀ اروپا پذیرفته شوند؟ اگر جواب مثبت باشد می توان نتیجه گرفت که این موضوع نیز می تواند یکی از دلایل طولانی شدن آن چیزی باشد که خانم وزیر امور خارجه آنرا بررسیهای دقیق و عمیق و منصفانه نامیده است.

فرهنگ و هنر ایران شکست ناپذیر است

2011-10-29T12:22:00.000+02:00

اگر شاعری بودم

2011-10-24T17:53:00.000+02:00

اگر تبری داشتم و یک فرصت
برای فرود آوردن،
ریشۀ فقر را نشانه می رفتم
اگر قلمی داشتم برای نوشتن یک کلمه
تنها یک کلمه
تو را می نوشتم: آزادی

اگر ستاره یی داشتم
می آویختمش چونان فانوسی
در تیره ترین نقطۀ زمین
تا بر مردمی بتابد
که به اشتیاق برآوردن صبح
در چاه عمیق شب، فرو افتادند

اگر تمام سهم من از این زمین
پنجره یی بود
اگر تنها یک پنجره داشتم
آنرا به روی چشمان تو می گشودم
تا در انتهای نی نی نمناک روشنشان
به تماشای رازهای جهان بنشینم

اگر قرار بود راوی یک خاطره
از یک عمر باشم
خاطرۀ دستان تورا می گفتم
در آن شب تیرۀ سرد
که غبار از پنجره برگرفت
و خواب خورشید را برآشفت

اگر شاعری بودم
ومجال یک سروده داشتم
تو را می سرودم ای عشق
که بی تو این خاکیِ زمین
مزبله یی بود
شایسته و در شأن خوکها و گرگها.

فرجام دیکتاتور

2011-10-23T14:36:00.001+02:00

سرانجامِ دیکتاتور لیبی را می شد از همان زمانی که اعلام کرد داخل لیبی می ماند و به چیزی که او مبارزه علیه غربی ها و ناتو می نامید، ادامه می دهد، حدس زد. بر خلاف تونس و مصر و یمن که ناتو رغبتی به ایفای نقش سوپرمن و نجات مردم این کشورها نشان نداد، در لیبی امّا شتابان تائیدیه سازمان ملل را برای حفاظت از آسمان لیبی گرفتند و برق آسا شروع به بمباران تجهیزات و منابع و مکانهای حیاتی این کشور نفت خیز و ثروتمند نمودند. آنها بارها پا را از این حد هم فراتر گذاشته و محلهای اختفای دیکتاتور سابق لیبی را به قصد کشتن او مورد هدف قرار دادند.

اشتیاق برای کشتن قذّافی از آنجا نشأت می گرفت که سیاستمدارانی که سمت و سوی ناتو را مشخص میکنند می دانستند که زنده ماندن او تحت هر شرایطی می تواند باعث دردسر و طولانی تر شدن عملیّات شده و مخارج سنگینی روی دست دولتهای تحت حکومت آنها قرار دهد. آنها در سرزمینی که سوابق استعماری نشان می دهد همیشه در طول تاریخ به این الماس گرانبها چشم دوخته اند، یک پیروزی سریع و کم خرج می خواستند. از یک سو نمی خواستند که سربازان خود را روی زمین درگیر جنگ کنند که این دقیقا به مثابه یک خودکشی سیاسی، اقتصادی و نظامی برای آنها به شمار می رفت و از سوی دیگر باید چنان سریع عمل می کردند که جنگ فرسایشی نشود و مخارج آن بر دوش اقتصادهای بیمارشان، سنگینی نکند.

کشتن قذّافی بنا بر شواهد موجود، پس از آنکه وی مجروح و اسیر شده بود و شلیک گلوله به سرش، نشان از این دارد که از قبل بر سر تبدیل دیکتاتور به یک جنازه توافق لازم صورت گرفته بود. زنده ماندن او حتّی با آن حال زار، تبعاتی در پی داشت که فقط یکی از آنها می توانست زنده ماندن امید در دل هواداران او و ادامۀ مبارزه بر علیه سلطۀ غرب بر منابع و چاههای نفتی باشد.

نگاهی به تحوّلات(قسمت آخر)

2011-10-13T19:44:00.000+02:00

ظهور یک قدرت منطقه یی
درست در همین اوضاع و احوال است که راه برای دولت ترکیّه باز می شود و ترکها با جمع و جور کردن ژنرالهای مقتدر و بستن دست آنها در عرصه های تصمیم گیری، سرنخ امور را به دست یک رجب طیب اردوغان می سپارند که راه و رسم دو سره بار زدن را به خوبی می شناسد. او با تلفیقی از سکولاریسم و اسلام به میدان می آید و در همۀ زمینه های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی درهای بسته را بر روی کشور خویش می گشاید. از یک طرف سیاستهایش را با غرب همسو و همراه می کند و از طرف دیگر سنگ اسلام را هم بر سینه زده و قند در دل مسلمانان منطقه آب می کند. عملکرد او در خصوص سیاستهای داخلی و خارجی، ترکیه را به وزنه یی در معادلات سیاسی منطقه تبدیل می کند. به مصر می رود و برای دولتمردان و مردم مصر، یک حکومت سکولار تجویز می کند. دست به تهدید دولت سوریّه می زند و حتی تهدید به دخالت نظامی می نماید. سفیر اسرائیل را از ترکیه بخاطر عدم عذرخواهی دولت آن کشور در خصوص کشتار نُه نفراز فعالان حقوق بشر ترکیّه که قصد داشتند توسط کشتی به مردم تحت محاصره غزّه دارو و آذوقه برسانند، اخراج می کند و کلیّه همکاریهای نظامی را لغو می نماید. از این موارد فراتر رفته و اعلام می کند که از این پس کشتی هایی را که حامل کمکهای بشردوستانه برای اهالی غزه می باشند، توسط ناوهای نیروی دریایی حمایت خواهد کرد.

آیا دولت ترکیّه بدون چراغ سبز آمریکا دست به چنین اقداماتی علیه اسرائیل می تواند بزند؟ آیا حمله بی سابقه به سفارت اسرائیل در مصر و به آتش کشیدن قسمتهای عمدۀ آن، این پیام را به امریکائیها نرسانده که معادلات جهانی در حال تغییر و تحوّل است و اگر فکری برای آن نکنند، به زودی در مقابل عمل انجام شده قرار خواهند گرفت؟ آیا ترکیّه ماموریت ندارد که اندکی گوش این طفل تخس زبان نفهم را بکشد تا دولتمردان اسرائیل به خود آیند و تا دیر نشده دست به اقدامات پیشگیرانه بزنند؟

چرا آخوندها از تأسیس کشور فلسطینی وحشت دارند؟!
جواب بسیار ساده است. آنها نمی خواهند به چیزی که عمق استراتژیکش می نامند، خدشه یی وارد شود. آخوندها به خوبی دریافته اند که اگر یک جنگ فرضی به مرزهای ایران محدود شود، آنها بازندۀ اصلی خواهند بود. بر همین اساس آنها اقدام به تجهیز حزب الله در لبنان و حماس در نوار غزّه نمودند. از سوریه نیز بعنوان یک حیات خلوت استفاده کردند تا هر وقت که اراده کنند بتوانند متّحدان خود را شارژ مالی و نظامی نمایند. یعنی در یک کلام پاشنه آشیل را شناسایی کردند و تجهیزاتشان را به آن سمت و سو نشانه رفتند. جنگ سی و سه روزۀ دولت اسرائیل با حزب الله لبنان بیش از هر کس به اسرائیل و متّحد ابرقدرتش فهماند که در بد مخمصه ای گرفتار آمده اند. آنها هنوز از قدرت واقعی حماس نیز اطّلاع کافی ندارند و معلوم نیست که رژیم چه تجهیزاتی در اختیار آنان قرار داده است. وقتی رژیم به دو متحد خود اینگونه کمک می کند دیگر روشن و مشخص است که چه سلاحهای مخربی در اختیار سوریه بعنوان بزرگترین و دیرپاترین متحد عرب خود قرار داده است.
حالا فرض کنیم که اسرائیل همین فردا بساطش را جمع کند و تمامی سرزمینهای اشغالی مورد بحث طرفین را تخلیه کرده و کشور فلسطین را به رسمیّت بشناسد. آیا حزب الله دیگربهانه یی برای حمله به اسرائیل خواهد داشت و یا اصولا آیا فلسفۀ وجودی آنها که می گویند برای دفاع از لبنان در مقابل اسرائیل مسلح شده اند، زیر سؤال نخواهد رفت؟. آیا کسی تضمین می کند که حماس نیز با وعدۀ مشارکت در دولت یکپارچۀ فلسطینی مخالفت نموده و به مبارزه علیه اسرائیل ادامه دهد؟ آیا سوریه پس از آنکه بلندیهای جولان را با سلام و صلوات تحویل بگیرد، دیگر انگیزه و رغبتی به جنگ با اسرائیل نشان خواهد داد؟
همۀ اینها به این معنی است که عمق استراتژیک رژیم با صلح و بدون شلیک حتّی یک گلوله، فرو ریخته است و این به زعم سردمداران حکومت یعنی آسیب پذیری منجر به سقوط.
البته از افغانستان و عراق نیز نباید غافل شد که رژیم در اوّلی نقش یک محرّک اصلی و در دوّمی دست بالا را دارد. در افغانستان با ارسال سلاح و تجهیزات عرصه را بر آمریکا و ناتو تنگ کرده است و در عراق عملا سربازان آمریکایی را به گروگان گرفته است.
پیچیدن نسخۀ این رژیم فقط و فقط توسط ملّت ایران ممکن و میسّر خواهد بود.

صبح روشنائیها

2011-10-12T17:33:00.001+02:00

بانوی همیشه دوست داشتنی

2011-10-12T17:02:00.000+02:00

انگار همین دیروز بود که مرضیّۀ عزیزمان فاصلۀ خاک تا افلاک را به چشم زدنی، طی کرد و رفت. هنوز امّا دلمان هوایش را دارد. هوای آن صدای ناب ملکوتی. هوای آن ترّنم دل انگیز که مثل جوبارها جاری می شد و تو باید فقط خودت را به دستش می سپردی تا رقصان و پیچ در پیچ از تن دشتهای سرسبز عبورت دهد و سرانجام برساندت به بهشتی آمیخته با بوی گلهای سرخ و عطر یاسهای سپید.
کافی بود تا در امواج صدایش غرق شوی، چشمها را ببندی و آنگاه می دیدی که چگونه چشم جان به جمال مخملین صدایش گشوده می شد و وسیله یی می شد تا برای لحظاتی هم که شده از این جهان و زمین و همهمه های گوشخراشش رهایی یابی و آنگاه به قول شاعر: آنچه نادیدنی است، آن بینی.

محبوبترین، عزیزترین و خوشبوترین گُل سرخ باغ موسیقی آن سرزمین سوخته، می دانم که هنوز دل نگران مایی. می دانم که از روزی که پر کشیدی تا همین الان و همین امروز، همچنان از فراز به فرود می نگری و قلب صمیمی همیشه عاشقت برای مردمی که با هم دوستی متقابل داشتید، مثل قلب کبوتری که برای جوجه هایش، یک لحظه و یک آن حتّی از تپیدن باز نمی ایستد. می دانم که رهایی میهن و مردمانش را حتّی در عرش و ملکوت اعلی هم فریاد می کنی.
سپید موی دوست داشتنی تو هنوز با مایی و من و ما هنوز آندم که فشارها بر شانه هامان سنگینی می کند و می رود که زمینگیرمان کند، دست به دامان صدای جادویی ات می شویم و با تو تا ستاره پر می کشیم، بوسه بر رخ ماه می زنیم و سرشار و تر و تازه باز می گردیم و دوباره و صدباره ایمان می آوریم که زندگی جریان دارد و ایستادن و درجا زدن شایسته و بایستۀ انسانهای عاشق نیست. هر وقت آسمان دلمان کویری می شود، به ترنّم خداگونۀ تو که نوید باران می دهد، گوش می سپریم و با تو زیر لب زمزمه می کنیم: بارون می باره، بارون می باره..... و شک نداریم که یکی از همین روزها حتما ابرهای بارور از راه خواهند رسید و آنقدر خواهند بارید تا کاخ ظلم و ظالم را با هم و یکجا از بیخ و بن برکنند و با خود ببرند. هر وقت دلمان می گیرد به سنگ خارای تو پناه می بریم و غم و غصۀ دل مو به مو با او در میان می گذاریم و قدری آرام می گیریم.
راستی! داستان ما غربتی ها را تو بهتر از هر کس می دانی و می شناسی. مایی که ریشه هامان را در سرزمین مادری جا گذاشته ایم و حکایتمان، حکایت نی داستان مثنوی مولاناست که از جدائی ها شکایت می کند و در پی بازگشت به اصل و رسیدن به روزگار وصل خویش است. وقتی خیلی دلمان می گیرد باز به تو پناه می آوریم تا گوش به نغمۀ آسمانی ات دهیم: شد به سر دورۀ جدائیها---قصّه سر کن ز آشنائیها. می بینی! نیستی امّا همه جا همراه و همدم مائی و ما هنوز هم به همان اندازه و بیشتر هم دوستت داریم و خواهیم داشت بانوی خوبِ دوست داشتنی.

پنجره یی بر صبح

2011-10-11T20:55:00.000+02:00

پنجره نور را درک می کند
آینه شب را می فهمد
و من در امتداد نور و آینه
تو را می بینم
که از شب عبور می کنی
با لبخندی
و پنجره را بر صبح می گشایی
با اشارتی

نگاهی به تحوّلات(قسمت اول)

2011-10-10T19:24:00.002+02:00

یمن و سوریّه
سلسله قیامهای مردمی در خاورمیانه و شمال آفریقا حالا محدود به دو کشور یمن و سوریّه شده است. علی عبدالله صالح هنوز در حال سبک و سنگین کردن اوضاع نابسامان یمن است و به مصداق از این ستون به آن ستون فرج است، در انتظار معجزه یی است تا مردم به خانه برگردند و همه چیز کما فی السّابق بر وفق مراد او بچرخد، امّا خودش هم می داند که وقوع چنین معجزه یی از غیرممکن هم غیرممکن تر خواهد بود و یکی از همین روزها باید دُمش را بگذارد رو ی کولش و کاخ ریاست را ترک نماید.

دیکتاتور سوریّه همچنان می کشد. شاید اگر درگیر جنگ با اسرائیل شده بود اینهمه نیرو و تانک و هواپیما و هلی کوپتر بسیج نمی کرد که حالا در مصاف با مردم سوریه. بشار اسد پشتش به حکومت آخوندها گرم است. همانها که از پول و سلاح و نفت ارزان و مجانی و بذل و بخششهای بیشمار از جیب ملّت ایران، هرگز برای او دریغ نکرده اند. نازش را هم همیشه خریده اند چرا که آنچه خامنه یی عمق استراتژیک می نامد، مرکزی دارد که اتّفاقا سوریه نامیده می شود. حاکم جابر دمشق از پشتیبانی پشتیبانان قدرتمند دیگری نیز برخوردار است. چین و روسیّه که احساس می کنند غرب و ناتو لیبی را با توسّل به سند ممهور به مُهر سازمان ملل مال خود کردند، در حالیکه طبق آن قطعنامه آنها فقط باید از آسمان لیبی در مقابل حملۀ هوایی قذافی به مخالفانش محافظت می کردند. به همین دلیل اینبار زیر بار قطعنامۀ تحریمهای سنگینتر برای سوریّه نرفتند و با یک وتو(ی) جانانه به رقبای غربی گوشزد کردند که تک خوری را بر نمی تابند و منافع آنان نیز باید تامین شود.
درخواست تاسیس کشور فلسطین
در همین اثنا و در جریان نشست کشورهای عضو سازمان ملل متحد، محمود عباس درخواست به رسمیّت شناخته شدن کشور فلسطین را روی میز دبیر کل گذاشت و این در حالی بود که اوباما قبلا به عباس هشدار داده بود که در صورت اعلام و درخواست او، هر قطعنامه یی در این خصوص با وتوی ایالات متحده روبرو خواهد شد.
جالب اینجاست که عمده ترین مخالفان تاسیس یک کشور فلسطینی در حال حاضر عبارتند از آمریکا، اسرائیل و حکومتی که اسلامی اش می نامند!
دلیل مخالفت دولت نتانیاهو با تشکیل دولت فلسطین
مخالفت نتانیاهو رئیس دولت کنونی اسرائیل قابل فهم است. هرگونه سازش جدّی و واقعی با فلسطینی ها مستلزم پرداخت هزینه های سنگین و دردناکی برای اسرائیل خواهد شد. آنها باید سرزمینهای اشغالی را رها کرده و در بهترین شرایط تا پشت مرزهای اشغالی در جنگ 1967 عقب نشینی نمایند. بیت المقدّس شرقی تبدیل به پایتخت فلسطینیان خواهد شد و بساط همۀ شهرکهایی که در سرزمینهای اشغالی بنا شده اند، جمع خواهد شد. طبیعتا تنها دولتمردانی در اسرائیل می توانند زیر چنین قراردادی را امضاء نمایند و مسئولیّت تام و تمام آنرا بر عهده بگیرند که خواهان صلح واقعی باشند و شجاعت ایستادگی در مقابل امواج ویران کنندۀ مخالفین را هم داشته باشند. اسحاق رابین جان خود را به همین مناسبت در سال 1995 از دست داد. وی که در چهل سالگی به بالاترین مقام نظامی اسرائیل یعنی سپهبدی رسیده بود و در جنگهای زیادی شرکت داشت، سرانجام به این نتیجه رسیده بود که از جنگ نه آبی برای کسی گرم می شود و نه دردی درمان. همین تجربه او را به پای میز صلح با دشمن دیرین فلسطینی یعنی یاسر عرفات کشاند و سرانجام جانش را بر سر همین موضوع از دست داد چرا که مخالفان صلح حدّاقل تا امروز در اسرائیل دست بالا را داشته اند. دولت تندروی نتانیاهو اساسا اعتقادی به صلح واقعی ندارد و تا جایی که در توان دارد درمقابل خواست فلسطینی ها مقاومت خواهد کرد.
چرا آمریکا از اسرائیل حمایت می کند؟!
برای پاسخ به این سؤال باید یکراست برویم سراغ سیستمهای سرمایه داری. اینجا ذکر یک نکته ضروری است و آن اینکه جهانی که ما در آن زندگی می کنیم را بر خلاف ظاهر، سیاستمداران نمی چرخانند. آنها بیشتر به عروسکهای خیمه شب بازی شبیه اند که به قول شاعر: در پس آینه طوطی صفت(شان) داشته اند. فراموش نکرده ایم خانم سگولن رویال کاندید حزب سوسیالیست فرانسه را در مصاف با رئیس جمهور کنونی فرانسه آقای سارکوزی. اوّلی دست کمک به سوی مردم و کارگران دراز کرد و دوّمی یکراست رفت سراغ سرمایه داران فرانسوی و تمامی برنامه هایش را با آنها مرور کرد و در خط و خطوط و همسوی آنها قرار داد.
دیگر برای همگان روشن است که یهودیّان در اقتصاد کلان تنها ابر قدرت جهان، دست بالا را دارند و نقش اوّل را ایفاء می کنند. هردو حزب دموکرات و جمهوریخواه به این مهم آگاهند و به همین جهت افکار و سیاست های خود را در این راستا تعیین و تبیین می نمایند. هیچکدام از کاندیداهای رئیس جمهوری آمریکا نمی توانند بدون عبور از فیلتر این سرمایه داران که بی شباهت به مجلس خبرگان آخوندها نیست، به سلامت عبور کرده و سر از کاخ سفید در آورند. به همین جهت می بینیم که کاندیداها همیشه قبل از آغاز انتخابات مواضع خود را در قبال اسرائیل بیان می کنند و بدینوسیله مُهر تایید و تاکید بر حمایت خویش از آن دولت می زنند.

حمایت از اسرائیل البته تبعات و مشکلات زیادی برای آمریکائیها رقم زده است که یکی از آنها برخاستن امواج مخالف علیه آمریکا و دولتمردانش از جانب اعراب و مسلمانها و حتّی انسانهای آزاده یی که حقوق بشر را پاس می دارند، شده است. این حمایت البته هزینه های دیگری هم داشته که ارسال مدرنترین سلاحها و تجهیزات نظامی برای دولت اسرائیل، بخشی از آن هزینه ها به شمار می آید. منافع دولت آمریکا در این راستا برخورداری از یک متحد قابل اعتماد در منطقه است که ظاهرا نقش این متحد معتمد بنا به دلایلی روزبه روز کمرنگتر می شود.

دلیل اوّل اینکه اوضاع اقتصادی جهانی همچنان روزهای وخیم و پر تلاطمی را تجربه می کند. چینی ها در کسوت یک قدرت اقتصادی قد علم کرده اند و جالب است که امریکا غول نظامهای سرمایه داری، بزرگترین کشور بدهکار به چینی هایی ست که تا همین یکی دو دهه پیش اصلا به حساب نمی آمدند.
امریکائیها در این اوضاع و احوال دیگر از پس پرداختن هزینه های سنگین اقتصادی و نظامی دولت اسرائیل بر نمی آیند. آنها علاوه بر این بخاطر حمایتهایشان از این دولت متحمّل ضربه های سنگینی شده اند. تنفر عمومی در منطقه از عملکرد آنها را به این سادگیها نمی شود و نمی توان از اذهان ملّتها پاک کرد. هر چند با آمدن اوباما به کاخ سفید بعضی خوش خیالان به این نتیجه رسیده بودند که او خرابکاریها و تندرویهای دولت بوش را جمع و جور خواهد کرد امّا درعمل دیدیم که اینگونه نشد و تهدید محمود عباس به وتوی درخواست تاسیس کشور فلسطینی به خوبی نشان داد که دموکرات و جمهوریخواه و سیاه و سفید با هم فرقی ندارند چرا که همه آنها ناچار به اجرای دستورالعملی هستند که گردانندگان اصلی صحنه از پشت پرده برایشان دیکته کرده اند.

ایمیل دریافتی

2011-10-02T16:50:00.004+02:00

ده اشتباهی که به مغز آسيب میرساند:

1- نخوردن صبحانه: کسانی که صبحانه نمی خورند قند خونشان به سطح پائینتری افت می کند. این امر باعث تامین نامناسب مواد غذایی برای مغز و در نتیجه افت فعالیّت مغزی می شود.
2- پرخوری: این امر باعث تصلّب شرائین (سختی دیواره رگهای مغز) شده و منجر به کاهش قدرت ذهنی می شود.
3- دخانیّات: این امر باعث کوچک شدن چند برابری مغز و منجر به آلزایمر می شود.
4- استفاده زیاد از قند و شکر: جذب پروتئین و مواد غذایی را متوقف می کند و منجر به سوء تغذیّه و احتمالا اختلال در رشد مغزی خواهد شد.
5- آلودگی هوا:مغز بزرگترین مصرف کننده اکسیژن در بدن ماست. دمیدن هوای آلوده باعث کاهش اکسیژن تامینی مغز شده و منجر به کاهش کارآیی مغز می شود.
6- کمبود خواب: خواب به مغز اجازه استراحت می دهد. دوره طولانی کاهش خواب منجر به شتابگیری مرگ سلولهای مغزی خواهد شد.
7- پوشاندن سر به هنگام خواب: باعث افزایش دی اکسید کربن و کاهش تجمع اکسیژن شده و منجر به تاثیرات مخرب مغزی خواهد شد।
8- کار کشیدن از مغز در هنگام بیماری: کار سخت یا مطالعه در زمان بیماری ممکن است به کاهش کارآیی مغز و در نتیجه صدمه مغزی شود.
9- کاهش افکار مثبت: فکر کردن بهترین راه برای تمرین دادن به مغز است. کاهش افکار مثبت مغزی ممکن است باعث کوچک شدن مغز شود.
10-کم حرفی: مکالمات انتزاعی منجر به رشد کارآئی مغز خواهد شد.

تلخ و شیرین

2011-10-01T19:12:00.001+02:00

تلخ بودی امّا، شیرین نبودی
بر اینهمه درد، تسکین نبودی

وقتی می رفتم، بارون می اومد
امّا یه ذرّه، غمگین نبودی

تو لحظه های، توفانی و غم
بودی و انگار، همچین نبودی

غربت چشمات، رنگ غروب بود
اون آشنای، دیرین نبودی

انگار تو آینه، فقط تو بودی
راسته که میگن، خودبین نبودی؟!

تو جادّه یی که، اسمش وفا بود
حتّی یه لحظه، قرین نبودی

بیگانه با عشق، یادت بمونه
فرهاد بودم من، شیرین نبودی

خاطرات یک اعدامی!

2011-09-25T19:35:00.000+02:00

این شعرگونه را دو سال پیش روی همین وبلاگ منتشر کرده بودم. امّا چه می شود کرد که تا زمانی که حکومت بی شرم آخوندها بر سر کار است، می شود هر روز و هر لحظه و هر جا منتشرش کرد.

ساعت شش و چهل و پنج دقیقۀ بعد از ظهر
در لابلای صفحات روزنامۀ صبح
روبروی کاخ دادگستری، زنی شعله می کشید
تکرار مکرٌرات، درخواست طلاق
یا تقاضای حقٌ سرپرستی کودک
صورت کبود و متورٌم زن
و بی توجٌهی قاضی پرونده... و ادامه ماجرا
ورق زنان به صفحۀ خودم رسیدم
حلٌ یک جدول، مدادم کجاست؟

ساعت دّه صبح
ترافیک خیابان عادٌی نیست
قدری پایین تر، هجوم پیر و جوان در حجم خیابان
حسٌ کنجکاوی، غریزۀ ذاتی انسان
به زحمت از میان انبوه جمعیٌت به پیش می روم
نفَسم به شماره افتاده، امٌا به خطٌ مقدٌم رسیدم
جوانی نیمه لخت، و شلٌاقی که بر پشت و شانه هایش
بی وقفه فرود می آید
با هر ضربه تکانی می خورَد
نگاهش امٌا ساکت، مردمی را که به نظاره ایستاده اند
دنبال می کند
آنگونه به وسواس، که گویی شماره می کند
چشمانش که در چشم من افتاد، قلبم گرفت
به سرعت از میان جمعیٌت خارج شدم
نفسم به شماره افتاد

بعد از ظهر زیبای بهاری در پارک
ساعت دو و چهل و پنج دقیقه
صف طولانی بستنی
صدایی دلخراش امٌا، از همین نزدیکیها
خیلی خیلی نزدیک
تبدیل صف به خطٌ منحنی پراکنده
و سپس همان حسٌ ناگزیر کنجکاوی
کمی آنطرفتر زنی تن به کتک داده
مأموران می خواهند به زور
سوار ماشینش کنند
سرش به لبۀ بالایی در می خورد و سرانجام
فتح بی چون و چرای مأموران
در حضور سیاهی لشکرهای تماشاچی
از حادثه چیزی بر جای نمی ماند
غیر از نگاه زن، بی هیچ استغاثه ای دیگر
از پشت شیشۀ پنجرۀ ماشین
خطٌی از خون، از پیشانی بر روی گونه هایش می لغزد
چشمانش که در چشمان من می افتد
قلبم می گیرد و نفَسم به شماره می افتد
به خود می آیم، زودتر از دیگران
و سریعتر از آنها، خود را به دکٌۀ بستنی فروشی می رسانم

بعد از ظهر داغ تابستان
ساعتش را نمی دانم، چه فرقی می کند؟!
طناب دار را به گردنم می اندازند
مأمورِ معذور، به وسواسی که گره کراوات،
گِره طناب را شل و سفت می کند
جمعٌیت عظیمی به تماشایم ایستاده
چند ردیف اوٌل همه نشسته اند
حتما به درخواست پشت سریها
بعضی بستنی شان را می خورند
بعضی هم پاکتهای تخمه و پسته در دست دارند
خنده ام می گیرد، خدای من !!! اینجا کجاست؟!
حس می کنم که در مضحکترین نقطۀ جهان ایستاده ام
حسٌ دیگری هم دارم.... کم کم ارتفاع می گیرم
از سطح زمین جدا می شوم، بالا و بالاتر
حالا می شود طول و عرض جمعیٌت را دید
زن، مرد، پیر و جوان
ناگاه در آن میان یک چهرۀ آشنا!
چقدر شبیه من است آنکه دست بر پیشانی
سپر آفتاب کرده تا بهتر ببیند
چشم در چشم که می شویم، عقب عقب می رود
و با عجله، به دنبال راهی برای خروج از ازدحام می گردد
خواستم صدایش کنم، به کجا چینن شتابان؟!*
نایِ فریاد نبود
خواستم گریه کنم
قلبم گرفت، نفَسم به شماره افتاد
مرگ امان نداد امٌا.

*برگرفته از شعر سفر به خیر استاد شفیعی کدکنی

نمایش مرگ

2011-09-25T19:20:00.002+02:00

بالاخره پسرک هفده ساله را حلق آویز کردند تا هم دل خانوادۀ مقتول خنک شود و هم حکومتگران دولت اسلامی ثابت کرده باشند که همه در مقابل قانون برابرند و آنها به اجرای عدالت پایبند و حتما مفتخرند!
غصّۀ دردناکیست قصّۀ همۀّ اعدامیها در سرزمینی که چند هزار سال پیش اوّلین منشور حقوق بشر را تقدیم جهانیان کرده است. دردناکتر هم اینکه اجرای عدالت برای حضرات، صغر سن و کبر سن نمی شناسد. در مقابل ماشین مرگ یک رژیم جنون زده همه یکسانند و این تنها موردی است در آن سرزمین که عدالت به اتَمّ وجه در آن ساری و جاری می شود.
بدتر از همۀ اینها، روحیّۀ خشن و انتقام جویانه ای است که حاکمیّت به جامعه تزریق کرده و ارزشهای انسانی را چنان لگدمال نموده که گویی هرگز وجود نداشته اند.
قتل یک انسان کار زشتی است. مخصوصا اگر با قصد و هدف و برنامه ریزی انجام شده باشد. امّا وقتی یک نوجوان هفده ساله در یک حادثه و اتّفاق باعث قتل می شود قبل از همه باید سراغ اجتماعی رفت که آن نوجوان در آن رشد کرده و پرورش یافته است. چرا و به چه دلیل او و امثال او که حتما تعدادشان هم کم نیست، با خود سلاح سرد حمل می کنند؟! آیا این به نوبه خود نشانگر این موضوع نیست که عدم احساس امنیّت در کوچه و خیابان باعث مسلّح شدن نوجوانانی با این سن و سال می شود؟!

وقتی که در خیابان انسانی را به تازیانه می بندند و یا به بدترین شکل ممکن تحقیر می کنند و بعد هم راحت و آسوده جراثقالی را که فلسفۀ وجودی اش ساختن است، تبدیل به وسیله یی برای ویرانی و نابودی می کنند، هر انسانی که در آن محیط رشد کرده و پرورش یافته به سرعت در می یابد که هیچ جا برای او امن نیست. پس درصدد دفاع از خود و برداشتن و به همراه بردن وسیله یی می افتد تا در هنگام بروز خطر از خود دفاع کند. اینها البته هیچکدام نمی تواند توجیه قتل انسانی به دست انسان دیگر باشد، امّا می تواند زمینه یی باشد تا انسانهای عصبی و در هم ریخته ناشی از ناهنجاریهای اجتماعی، بر سر کوچکترین مسائلی در صدد تلافی جویی و انتقام برآیند و کنترل از دست دهند و جان بگیرند و جان خود نیز بر سر همین پرخاشگریها از دست بدهند.

دردناکتر از همۀ اینها هم اینکه یک منبع خبری به نام قشم دیلی به نقل از خبرگزاری فارس جریان حلق آویز کردن این نوجوان را به گونه یی شرح داده که اگر همه آنچه در گزارش آمده واقعی باشد، آنوقت اندکی و فقط اندکی در می یابی که فاجعه در جامعۀ تحت آن حاکمیّت چه معنایی دارد. قسمتهایی از گزارش تکان دهنده این خبرگزاری از این قرار است. (توضیحات داخل پرانتز از نگارنده است).

از حدود ساعت یک بامداد جمعیّت کثیری از مردم استان البرز در محل اجرای حکم، حضور یافته و در نهایت پانزده هزار نفر قصاص قاتل را از نزدیک مشاهده کردند!
( یعنی مردمی بوده اند که تماشای رقص مرگ یک پسرک هفده سال را به ماندن در خانه و خواب راحت ترجیح داده اند و تو گویی برای تماشای یک مسابقه مهم فوتبال و یا کنسرت ساعت یک بامداد در محل حاضر بوده اند تا حتما در مکانی مناسب مستقر شوند و چیزی از دست ندهند!)

دادگستری استان البرز با صدور اطّلاعیّه ای تاکید کرده بود که از هرگونه فیلمبرداری و عکاسی جلوگیری خواهد کرد و رسانه ها نباید عکاس و فیلمبردار به مراسم اعزام کنند. امّا بیش از بیست تصویربردار در محل حاضر بوده و جایگاهی ویژه به برای تصویربرداری بهتر! آنها تدارک دیده شده بود!
( یعنی دادگستری ابتداء نمی خواسته اجازۀ پخش تصاویر این جنایت شنیع را بدهد. لابد بخاطر ترس از اعتراضات بین المللی. امّا بعد نه تنها بیست عکّاس در محل حاضر بوده اند، که جایگاه ویژه هم برای تصویربرداری بهتر! برای آنها در نظر گرفته اند. حتما سبک سنگین کرده اند و به این نتیجه رسیده اند که توپ و تشر احتمالی سازمانهای بین المللی حقوق بشری چند روزی بیش نیست و می گذرد امّا رعب و وحشتی که با پخش و تکثیر این اخبار بر جامعۀ عاصی ایران سایه می افکند، اثرات مثبت و مثمر ثمری برای حاکمیّت خواهد داشت.
جالب است که در این گزارش آمده است که این جایگاه ویژه اواسط اجرای برنامه ( عین گزارش خبرگزاری رژیم که عبارت اجرای برنامه را آورده است) به دلیل تعداد زیاد نمایندگان رسانه ها و هجوم جمعیّت، شکسته شد.! در این مورد فقط باید گفت: وامصیبتا، وامصیبتا).

در ادامۀ گزارش آمده است: ماموران بارها از طریق بلندگو از مردم می خواستند که نظم را رعایت کنند. آنها تاکید داشتند که در صورت بی نظمی اجرای مراسم به تعویق خواهد افتاد! ( یعنی مردمی را که هجوم آورده بودند تهدید می کرده اند که اگر مثل بچّۀ آدم سر جایشان نایستند از نعمت دیدن پرپر زدن یک نوجوان، محروم خواهند شد).

در حین تلاوت کلام الله مجید، تجهیزات اعدام از جمله طناب دار آماده شد. ( نیاز به توضیح نیست که در قرآنی که رژیم جهل و قساوت مدّعی آن است، از عفو و رحمت و بخشش خبری نیست و جمله آن خبرگزاری دقیقا مُهر تایید و تاکیدی بر همین قضیّه می باشد).

باز هم در ادامه این گزارش سراسر مرگ و نفرت می خوانیم که: با آمدن علی رضا م. حدود پانزده هزار نفر شروع به فریاد زدن کردند.( آنهم در حالیکه او متوسّل به امامان شده بود و مثل بره یی که از گله دور مانده باشد، از بیم گرگها مادر خود را صدا می کرده است ) عده ای به وی فحّاشی کرده و عده ای سوت و کف می زدند که با هدایت! برگزار کنندگان مراسم، فریادهای الله اکبر در فضا طنین انداز شد.
( نمی دانم این آمار پانزده هزار نفره واقعی است یا مثل تمامی آمارهای دیگر رژیم جعلی و پوشالی. امّا نکته اینجاست که هر کدام از آن پانزده هزار نفر کذایی می توانستند خود در موقعیّت علیرضا باشند و یک لحظه کنترل از دست داده و دست به یک اشتباه مرگبار بزنند. نمی دانم فحش دادن به پسرکی که تا لحظاتی دیگر طناب دار گلویش را خواهد فشرد و شکفته نشده، پژمرده اش خواهد کرد، یا همان سوت و کف زدن، چه لذّتی به آن مردم نجیب و بیگناه می داده که آنگونه عنان از کف داده بودند. راستی چند نفر از این جماعت پس از شنیدن خبر اختلاس سه هزار میلیاردی، برای یک اعتراض خشک و خالی به خیابان آمدند ؟!).

و سرانجام: در ساعت پنج و نوزده دقیقه حکم قصاص قاتل اجراء و وی به دار مجازات آویخته شد. ( یعنی مردمی که از ساعت یک بامداد در محل حاضر بوده اند، نزدیک به چهار ساعت و نیم سرپا ایستادند، از سر و کول هم بالا رفتند، جایگاه تصویربرداران را بر اثر ازدحام فرو ریختند، فحش دادند و سوت زدند و تکبیر گفتند، تا نظاره گر شو مرگ رژیمی باشند که هست و نیستشان را بیش از سی سال است که به باد داده و هیچ تضمینی هم نمی دهد که یکی از همین جماعت را فردا در خیابان مجاور حلق آویز نکند ).

از آنجا که مقتول ورزشکار بوده است، روزنامه های ورزشی نیز از ابتداء تا آخرین لحظه برای عقب نمادن از صفحات حوادث و جنایی روزنامه های معمولی، سنگ تمام گذاشتند و بعضا صفحۀ اول روزنامه را به چاپ عکس لحظۀّ اعدام این نوجوان بخت برگشته مزّین نمودند تا شاید کمی تیراژشان بالاتر برود! چاپ اینگونه عکسها آنهم در یک روزنامۀ ورزشی فقط و فقط در حکومت عمّامه به سران خون آشام می تواند اتّفاق بیفتد!.

آغازِ بی پایان

2011-09-24T12:38:00.003+02:00

صحبت از یکرنگی ست
صحبت از آب و گُل و باغ و گیاه
صحبت از باران است
که سحر می شوید از خاطرۀ باغ
غبار شب را

صحبت از سمفونی قمری عاشق در دشت
بوی بی مثل اقاقی در یاد
بوسه شاپرکی بر گلبرگ
یا که نجوای درختان با هم
چون سرودی در باد

می بینی؟!
فارغ از بود و نبود
راحت از بیش و کم
می شود باز به آرامش دریا پیوست
یا که چون موج به شوق ساحل
صخره در صخره گذشت
باید از سایه گریخت
صحبت از تن دادن
به تب خورشید است

صحبت از خاطره هاست
تلخ و شیرین همه یکجا با هم
جمع اضداد، هلاهل و عسل!
صحبت از نعمت شیرینی لبخند تو
شوری اشک من است
و در این هنگامه
نطفه می بندد عشق
در نگاه من و تو
و تو خود می دانی
راز ناگفته چشمان مرا
صحبت از آغازیست
که ندارد پایان.

غرق در فساد

2011-09-21T19:03:00.002+02:00

در هر کشور دیگری غیر از کشور امّ القرای اسلام، اگر اختلاس سه هزار میلیاردی اتّفاق می افتاد، فردای آنروز دیگر اثری از دولت باقی نمی ماند و یک سیستم جدید جایگزین می شد و متخلّفان به سزای اعمالشان می رسیدند. امّا چه می شود کرد که حکومتی با پسوند اسلامی بر سر کار است و بیش از سی سال است که چنان فسق و فساد و دزدی و غارت و چپاول و تجاوز در تمامی ارکانش نهادینه شده که اینگونه جنایات و بدتر از آنهم نمی تواند عاملی برای ایجاد تغییرات در ساختار نهادهای ریز و درشتش گردد.
یکی از نمایندگان مجلس بی پرده می گوید موارد بدتر از این اختلاس هم وجود دارد امّا اجازه گفتن و پیگیری نداریم! اگر یک نماینده پارلمان در یک کشور آزاد این سخنان را به زبان می آورد، آنگاه چنین همه ساکت و سرد از کنار قضیّه می گذشتند؟! همین حالا هم که دارند مثلا پیگیری می کنند اصلا بحث ریشه کن کردن فساد و اینگونه حرفها نیست که این رژیم خود غرق در فساد است و البته آنکه خود در حال غرق شدن است نمی تواند ناجی باشد. اگر این رازها اینگونه از پرده برون افتاده و فاش شده دلیل اصلی آن زیر ضرب بردن رئیس جمهوری است که لقمه نان حرامی را که ولایت فقیه در دهانش گذاشته، همراه با انگشت رهبر گاز گرفته است. در غیر اینصورت تمامی قضایا کما فی السّابق ماست مالی می شد و یا به قول نماینده مجلس اجازه پیگیری و بحث داده نمی شد.

با همۀ اینها این هیولا عمر درازی نخواهد داشت. حتیّ اگر مجهّز به پیشرفته ترین و مرگبارترین سلاحهای جهان بشود. چرا که نیرویی وجود دارد به نام مردم که ماوراء تمامی تجهیزات و تدابیر سرکوبگرانه است. اگر مدرنترین سلاحها و رعب آورترین سازمانهای اطّلاعاتی ومجهّزترین ارتشهای جهان می توانستند ناجی حکومتهای جابر باشند، الان شوروی هنوز شوروی بود و تبدیل به روسیه شدن و تکه پاره شدنش از شش جهت، محلّی از اعراب نداشت.
شاید شما هم شنیده باشید و یا جایی خوانده باشید این اس ام اس روز ایران را:
آیا می دانید اگر کوروش کبیر ماهیانه صد میلیون تومان پس انداز می کرد، الان پس از دو هزار و پانصد سال، صاحب سه هزار میلیارد تومان می شد।

2500 x 12 = 30.000 x 100.000.000 = 3,000.000.000.000

ستم شیخ دو برگ از ورق تاریخ است

2011-09-11T19:48:00.001+02:00

شکفَد باغ وطن بار دگر، غصّه مخور
رسد از یوسف گمگشته خبر، غصّه مخور

شب تاریک نمانَد به ابد پاینده
بدمد اختر شب سوز سحر، غصّه مخور

بَر شود بیرق انصاف، عدالت جاری
بنشیند همه خونها به ثمر، غصّه مخور

ستم شیخ دو برگ از ورق تاریخ است
گُم شود عاقبت از دید و نظر، غصّه مخور

می رسد روز حساب و به عیان می بینم
سود را خلق و کند شیخ ضرر، غصّه مخور

بخت آنکس که چنین داد وطن را بر باد
سرنگون، خانۀ او زیر وزبر، غصّه مخور

عاشقان بانگ برآرند که نفرت مُرده ست
نوبت مِهر رسد بار دگر، غصّه مخور

طی شود دور خزان و بدمد باز بهار
شود ایران من ایرانِ دگر، غصّه مخور

سزارین های انقلابی(قسمت آخر)

2011-09-09T18:38:00.002+02:00

انقلابهای سزاریّنی:
انقلابها زمانی به سرمنزل مقصد می رسند که تمامی شرایط از پیش آماده و مهیّا شده باشد. شرایطی همانند حضور رهبران آگاه انقلابی و رشد فکری و ذهنی توده های به پا خاسته همراه با یک برنامه ریزی دقیق و مدوّن حتّی در شرایط سخت انقلابی و پس از آن. در این صورت است که تلاشهای دزدان انقلاب با شکست مواجه می شود و نهال آزادی به بار نشسته و ثمر می دهد. به انقلاب سال 1357 خودمان نگاهی بیندازیم. آیا رهبران موجود، آگاه و انقلابی بودند؟ آیا توده های به پا خاسته می دانستند چه می خواهند و چه چیزی را نباید بخواهند؟ آیا یک برنامه مدوّن و انقلابی برای فردای انقلاب در دستور کار قرار داشت؟ جواب تمام سؤالها البته منفی است. رهبران آگاه انقلابی در زندانها بودند. توده های مردم به خاطر جوّ خفقان و سانسور شدید، قدرت درک و تحلیل صحیح وقایع را نداشتند و خمینی هر سؤالی در خصوص آزادیهای فردی و اجتماعی را به وجود این نوع آزادیها در اسلام حواله می داد و صرفا از زیر بار دادن یک برنامه روشن و صریح، شانه خالی می کرد و طفره می رفت. بنابراین می بینیم که با وجودیکه شرایط برای انقلاب مهیّا نبود، امّا این اتّفاق افتاد و متأسفانه موجودی نارس و عجیب الخلقه در دامان ملّت ایران گذاشت که هنوز هم پس از بیش از سی سال خون می طلبد و عربده می کشد.
امروز آگاهی ها البته به برکت وجود اینترنت و ماهواره و تکنولوژیهای پیشرفته رشد چشمگیری داشته است امّا این موضوع اصلا باعث نمی شود که از ما بهتران دست روی دست بگذارند و بنشینند تا دری به تخته بخورد و به قول معروف شود دنیا به کام کاسه لیسان. آنها از انقلابهای پخته و رسیده وحشت دارند و بر همین اساس در گوشه و کنار دست به سزاریّن و تولّد انقلابهای نارس و خام می زنند تا سلطۀ استعماری را همچنان حفظ کرده و امنیّت منافع خود را تضمین نمایند.

یک بام و دو هوا:
غرب متمدّن دستخوش مسائل و مشکلات اقتصادیست. بحرانهای اقتصادی ناشی از زیاده خواهی و زیاده طلبی و سیاستهای غلطی است که امروزه گریبان بشریّت را گرفته است. آنها می خواهند که تمامی حرکتهای اقتصادی در جهت سیاست آنها باشد. بانک جهانی به مبدأیی تبدیل گشته که سیاستها و خط مشیّ دولتها را تعیین و تکلیف می نماید. در این فضای آلوده فشار مضاعف را ملّتهای تحت سلطه و ظلم باید تحمّل کنند و البته دکّانهای سرمایه داری در این وانفسا روز به روز بر رونق خویش می افزایند و بوی خوش نفت را از فرسنگها دور تشخیص می دهند. زمینه را قبلا خود دیکتاتور برایشان مهیّا کرده است. ذخیره نفت لیبی را بالغ بر 45 میلیارد بشکه تخمین زده اند. نفتی که از نوع بسیار مرغوب است و استخراج هر بشکۀ آن فقط یک دلار خرج بر میدارد. بنابراین حساب و کتابها حکایت از آن دارد که:
1 بهار اعراب باید سری هم به لیبی بزند اصلا هم مهم نیست که طبق اسنادی که اخیرا به دست آمده سازمانهای اطّلاعاتی آمریکا و انگلیس دست در دست سازمان اطّلاعات قذّافی مشغول بده بستان و زد و بند بوده اند. به هر شکل قذافی که از مبارک برای آنها عزیزتر نیست.

2 تجمّعات اعتراضی مردم لیبی بسیار اندک است و به همین جهت سریعا سرکوب خواهد شد. در صورت عدم سرکوب نیز، برافتادن قذّافی به طول خواهد انجامید و این در حالیست که بوی نفت دل و دین جویندگان طلای سیاه را برده است و دهانشان را بدجوری آب انداخته است.

3 هر چند که مبارزۀ مسلّحانه جیز است و اگر کسی بر علیه دیکتاتوری که میهنش را تحت اشغال در آورده و هر روز میزند و می بندد و می کشد، دست به اسلحه ببرد، تروریست محسوب می شود و باید بمباران هوایی شود و بعد هم خلع سلاح، امّا این مورد چون راه به چاههای نفت مرغوب می برد، استثناء به حساب می آید. پس پیش به سوی مجهّز کردن یک ارتش بومی و هموار کردن راه از طریق آسمان برای آنها.

و سرانجام طیّ تقریبا شش ماه جنگ و نبرد، دیکتاتور لیبی فراری می شود و طرابلس به دست ارتش آزادیبخشی که یک شبه تأسیس و مجهّز شده، فتح می شود و رهبران داخلی قیام سر از پا نشناخته به دست بوس سازکوزی و برلوسکونی میروند و یک ملّت هم چند روزی در خیابانها به جشن و پایکوبی می پردازند.
سوال بزرگ اینجاست که آیا مردم در لیبی یا فرق نمی کند مصر و تونس و هر جای دیگری که نصیبی از بهار اعراب برده یا در آینده ببرد، به معنای واقعی آزاد خواهند شد و به تمامی خواسته هایشان خواهند رسید؟
آیا رهبرانی که مثل قارچ سبز می شوند و زمام امور را در دست می گیرند، عواملی نیستند که دوستان غربی شان مدّتها آنها را در آب نمک خوابانده و آماده برای چنین روزهایی کرده اند؟ آیا آنها به خواسته های مردمی که خون و جان فدا کرده اند، واقفند؟!

آیا آزادی بدون استقلال و برعکس استقلال بدون آزادی به پشیزی می ارزد؟ جواب طبیعتا و قاطعانه نه است. بنابراین هر جا که اثری از استعمار و استبداد باشد، آزادی و استقلال محلی از اِعراب نخواهند نداشت. نتیجه اینکه وقتی سکّان کشتی قیامهای مردم محروم و ستمدیده در دست دزدان دریایی باشد، رسیدن به ساحل نجات اگر نه غیرممکن که به شدّت مشکل خواهد شد. همراهی این جماعت با قیامها یادآور ضرب المثل شریک دزد و رفیق قافله است. به صورت اصلی و اساسی و ریشه یی چیزی جا به جا نخواهد شد. دیکتاتورها می روند امّا دیکتاتوری ها با رنگ و زرق و برق تازه جایگزین می شوند. رهبران تأثیرگذار و آگاه و مدبّر یا دیگر وجود خارجی ندارند و یا اگر هم باشند برایشان شرایطی را رقم زده اند که نمی توانند بطور مستقیم با مردم خود در تماس باشند.

با وجود همۀ اینها نباید تصوّر کرد که آزادی واقعی سرابی بیش نیست و حکم کیمیا را دارد. قیامها و خیزشهای ملّـتهای محروم، حدّاقل این مزیّت را دارد که آگاهی و شعور اجتماعی و سیاسی آنها را به طرز محسوسی ارتقاء داده و باعث تزریق امیدواری به جوامعی می شود که می خواهند آیندۀ خود را فارغ از تمامی زدو بندهای کثیف سیاسی پشت پرده، خودشان رقم بزنند. یک نمونۀ واقعی و موفق از این نوع کافیست تا تمامی ملّتهای تحت ستم، الگوبرداری کرده و دیگر به هیچ شغالی باج ندهند.

پایان

کارمند دعاگو

2011-09-09T09:36:00.000+02:00

سزاریّن انقلابها(قسمت اوّل)

2011-09-05T21:15:00.002+02:00

خاورمیانه نوین:
خاورمیانۀ نوین در زمان بوش پسر بر سر زبانها افتاد و فراموش نکرده ایم که پس از شروع جنگ سی و سه روزۀ اسرائیل و حزب الله لبنان، خانم کاندولیزا رایس وزیر خارجه وقت دولت آمریکا، سراسیمه خودش را به تل آویو رساند و بشارت تولّد یک خاورمیانه نوین داد! یکی دو هفته بعد از آن که جنگ طبق پیش بینی پیش نرفت و کشتار و خرابی فراوان به بار آورد، همان خانم در جواب خبرنگاری که از ادامه جنگ و تلفات و خسارات پرسیده بود پاسخ داد که خب هر تولّدی درد هم دارد امّا شک نکنید که خاورمیانه نوین متولّد خواهد شد.
سرانجام سی و سه روز گذشت و ارتش قدر قدرت اسرائیل با آنهمه یال و کوپال کاری از پیش نبرد و دُمش را روی کولش گذاشت و برگشت سر جای اوّلش و این به این معنا بود که بچه یی که اسمش را خاورمیانه نوین گذاشته بودند سر زا رفته بود.
محاسبۀ عمر یک دیکتاتوری:
در اکثر قریب به اتّفاق کشورهای جهان سوّمی خصوصا نوع خاورمیانه یی اش، شوق شورش و قیام و تغییر وضع موجود مثل اکسیژنی که تنفّس بسته و وابسته به آن است، در فضای سیاسی و اجتماعی موج می زند. اینرا قبل از همه، سران کشورهای غربی در اروپا و آمریکا می دانند چرا که ماهیّیت اصلی و خُلق و خوی این حکومتها را از هر کس دیگری بهتر می شناسند و می توانند مورد ارزیابی قرار دهند. آنها عمر مفید یک دیکتاتور سرسپرده را بر اساس معیارهایی مثل وضعیّت اقتصادی، درصد خفقان و سرکوب معترضان و فسادهای دولتی و حکومتی از یک سو و از سوی دیگر فعل و انفعالات اجتماعی، حرکتهای اعتراضی و تعداد زندانها و زندانیها از سوی دیگر، می توانند به صورتی علمی و عملی محاسبه نمایند. در این راستا کمکهای سفارتخانه ها و ایجاد ارتباط با کانالهای روشنفکری و مبارزاتی همان جامعه، از ابزاری به شمار می آیند که می توانند در راه رسیدن به یک نتیجۀ کلی و مستدل کمک شایانی بنمایند.

تولّد دیکتاتورها:
قدر مسلّم اینکه دیکتاتورها، دیکتاتور به دنیا نیامده اند. بسیاری از آنها تا قبل از رسیدن به قدرت، افکار آزادیخواهانه و مترّقی و انسانی را مدّ نظر داشته اند، امّا اریکه و تخت قدرت و سلطۀ بر دیگران و امر و نهی کردنها، آنقدر به مذاقشان خوش می آید که می تواند به راحتی باعث به خاک سپردن اعتقادات اولیّه آنها شود. از آنجایی که معمولا دیکتاتورها با کمکهای خارجی و بیگانه سر کار می آیند، بنابراین فاصلۀ عمیقی بین آنها و مردم بوجود می آید که این فاصله با روشنتر شدن ماهیّت اصلی دیکتاتور، عمیق و عمیقتر می شود. دیکتاتور از این فاصله آگاه است و به همین دلیل رابطه اش با مردم تحت سلطه یک رابطۀ کینه توزانه و سراسر تنفر و کینۀ ارباب و رعیّتی است. او فاصله را نمی تواند پُر کند به این دلیل ساده که دیکتاتور است و صرفا اگر از پس پُر کردن فاصله حکومتش با مردم بر می آمد، دیگر دیکتاتور نبود. خلأ ناشی از این وضعیّـت را دوستان صمیمی غربی برای او پُر می کنند. در زمینه های مختلف سیاسی و نظامی و اطّلاعاتی به او سرویس می دهند و او هم باید حقّ الزّحمه را از جیب مردمی که اتّفاقا دوستشان هم ندارد، بپردازد.

استعمار و استبداد:
قربانیّان یک حکومت دیکتاتوری طبعا مردم تحت سلطۀ آن حکومت هستند. استعمار استقلالشان را قبضه کرده است و استبداد آزادیّشان را به یغما برده است. استعمار در کشورهای جهان سوّمی همیشه به دنبال عمله و نکره هائیست که به نحو احسن به خدمت در آیند و اهداف شومش را به پیش ببرند. در گذشته این عمله ها می توانستند در کسوت یک سرجوخه در یکی از کشورهای آمریکای جنوبی باشند یا مثلا یکی مثل رضا خان میر پنج که می گویند اسمش را هم نمی توانست بنویسد. مهم این بود که تیغشان بُرّان باشد و مثل آب خوردن مزاحمین را از سر راه بتوانند بردارند. امّا حالا دارند ظاهرا از سرسپردگانی استفاده می کنند که سالها صرف ساختن و پرداختنشان کرده اند.

بهار اعراب:
حسنی مبارک سی سال بر مصر و مردمش حکومت کرد. جناب زین العابدین بن علی هم بیست و سه سال سایه شوم و نامبارکش را مثل بختک بر سر مردم تونس انداخته بود. ایندو علاوه بر سرکوب آزادیخواهان و مخالفان حکومتهاشان، ثروتهای ملّی را نیز بالا می کشیدند و با وجود فقر شدید مردم تحت سلطه، خود در ناز و نعمت به سر می بردند. تمام خطوط اصلی حکومت آنها از بالا و توسط اربابان غربی شان تعیین و به آنها دیکته می شد. ارتش قدرتمند مصر، دربست در اختیار فرماندهانی قرار داشت ( و هنوز هم دارد ) که بدون اجازۀ همتایان غربی شان، آب هم نمی خوردند و نمی خورند.
وقتی مردم به جان آمده از ظلم و ستم و سرکوب و فقر به خیابانها آمدند، اربابها به این نتیجه رسیدند که زمان تغییر فرا رسیده و اگر با این امواج به پاخاسته همراه نشوند، سیل تمامی آنچه را که سالیان در این کشورها کاشته اند، با خود خواهد برد و تمامی عوامل ریز و درشتشان را نیز با پس گردنی بیرون خواهد انداخت. به همین سبب در تونس با اهرم فشارهای سیاسی و در مصر با استفاده از ابزار نیرومند و متقدری به نام ارتش، دست نشاندگان تاریخ مصرف به پایان رسیده را خلع کردند و موفق شدند جلوی امواجی را که می توانست در صورت متلاطم شدن اقیانوس انسانهای به پا خاسته، منجر به سونامی شود، موقّتا گرفته و فعلا هم که رایزنی ها در پس پرده برای انتخابات آینده در جریان است.

لیبی:
اوضاع و احوال در لیبی با بقیّه کشورهایی که قیام و خیزش مردمی در آنها جریان دارد، متفاوت است. آمار و ارقام می گویند که این کشور نفت خیز بالاترین سطح علمی و آموزشی را در میان کشورهای شمال آفریقا داراست. از نظر بهداشت و رفاه اجتماعی هم میانگین سن این ملّـت که درسال 1970 میلادی 53 سال بوده است، در سال گذشتۀ میلادی به 75 سال ارتقاء یافته است. کشوری فوق العاده غنی و ثروتمند با جمعیّتی کم که البته می توانست بهتر از اینها هم باشد امّا دیکتاتوری به نام قذّافی، آنقدر بر ندانم کاریهایش اصرار ورزید تا کار را به اینجا کشانید.
چیزی که بسیار مشکوک به نظر می رسد این است که برخلاف دیگر کشورهای عربی مثل مصر و سودان و بحرین و سوریه و حتّی عراق، قیام در لیبی هیچگاه به صورت جمعیتهای چند هزار نفره و در میادین شهرها خود را به رخ حاکمیّت نکشید. طرابلس تا پیش از رسیدن ارتشی که آزادیبخشش می نامند ساکت و آرام بود. جالبتر هم اینکه همانها که مردم را در کشورهای دیگر به آرامش و تظاهرات مسالمت آمیز تشویق می کردند، ناگهان شروع به مسلّح نمودن گروههای شورشی نموده و سند حمایت هوایی شان را هم ممهور به مُهر سازمان ملل بر سر دستها گرفتند! مضحک هم اینجاست که دولتهای قطر و عربستان سعودی که خود نفسهای مردمشان را بریده اند، برای مردم آزادیخواه لیبی دایه دلسوزتر از مادر شده و بر علیه حاکمیّت آن کشور وارد عمل شدند. فراموش نکنیم این همان عربستان سعودی است که در آن زنان اجازۀ رانندگی ندارند و اخیرا زن شجاعی را که از این قانون بغایت جاهلانه سرپیچی کرده بود به محکمه کشاندند.

ساقی

2011-09-03T21:42:00.003+02:00

یک مصاحبۀ اختصاصی!

2011-08-25T19:21:00.003+02:00

مصاحبۀ اختصاصی با یکی از مقامات خیلی خیلی بالای ایالات مختلفۀ آمریکا.
س=سؤال - ج=جواب

س- میشه لطفا خودتونو معرفی کنید؟
ج- نخیر نمی شه.
س- پس بریم سر اصل موضوع. نظرتون در بارۀ قیامهای مردم خاورمیانه و شمال آفریقا چیه؟
ج- خب طبیعی هست. مردم آزادی می خوان و آزادی هم حقّشونه.
س- شما حمایت می کنید پس؟
ج- آره، معلومه که حمایت می کنیم. دفاع از آزادی اصلا تو خون ما آمریکائیها و کلا غربیها هست.
س- از مصر شروع کنیم. میشه لطفا توضیح بدین که نقش شما در برکناری مبارک چی بود؟
ج- مبارک سی سالی می شد که آزادی رو از منوی حکومتش حذف کرده بود، ما سعی کردیم کاری کنیم تا یه حکومت جدید بیاد و دوباره آزادی رو بیاره سر سفره مردم.
س- پس نقش مردم مصر چی بود؟ یعنی مردم کاره ای نبودند؟
ج- البته نقش اصلی مال مردم مصر بود که خسته شدن و تحمّلشون دیگه تمام شد مثل مردم تونس. در واقع اگر مردم خسته نشده بودند مبارک و بن علی هم مثل دو تا شاخ شمشاد هنوز داشتن حکومتشونو می کردن.
س- یعنی در واقع قیام رو مردم مصر شروع کردن و شما کمکشون کردین تا مبارک برکنار بشه؟
ج- قول می دی این قسمت رو ننویسی؟ ( خبرنگار: غول می دم خیالتون راحت).
راستش مبارک همچین رئیس جمهور هم نبود. او فقط مجری بود. یک سری دستورات رو از بالا اجراء می کرد. برا اینکه یه دفعه به سرش نزنه و دست از پا خطا نکنه هم خودمون ارتش مصر رو برا روز مبادا تو آب نمک خوابونده بودیم، سالی کلّی هم خرجش کردیم برا همچین وقتایی.
س- پس اینطور که شما می گید، مسئولیّت سی سال فساد و خفقان و سرکوب مردم مصر در اصل بر عهدۀ شماست.
ج- دیگه داری پر رو می شی ها. روتو کم کن برو سر سؤال بعدی.
س- ماجرای بحرین چی شد پس؟ مردم اونجا هم دنبال آزادی بودن ولی حمایت که نشدن هیچ، لشکر سلم و تور هم از عربستان و کویت رو سرشون خراب شد.
ج- ببین آزادی که زالزالک نیست که هر کی از راه رسید یه مشت بریزی تو دومنش بره. هر چیزی حساب کتاب داره. اینکه نمی شه همینطوری راه بیفتی تو خیابون و میدون های بزرگ شهر، بعدش هم آزادی رو بزنی زیر بغل و ببری خونه.
س- ببخشید مگه الان نگفتید که دفاع از آزادی تو خون ما آمریکائیهاست؟
ج- چرا گفتم. هنوزم می گم. ولی تشخیص اینکه کی باید آزاد باشه و کی حالا حالاها باید سماق بمکه، البته با ماست.
س- پس برا همینه که مردم یمن با اون همه کشته و مجروح، حتّی حالا که چند ماهی هست علی عبدالله صالح با مقرّ حکومتی و کشور فرسنگها فاصله داره، هنوز به جایی نرسیدن؟
ج- یمن دربست در اختیار خودمونه. حمد بن عیسی آل خلیفه هم که بحرین رو انداخته پشت قباله ما. خب حالا مگر ما مغز خر خوردیم که بذاریم یکی دیگه بیاد که ممکنه اینقده دست و دلباز نباشه؟!
س- مثل اینکه حق با شماست. پس فرق زیادی هست بین لیبی و بحرین و یمن و بر اساس همین فرقها هم هست که سیاستها رو مشخص می کنید، درسته؟
ج- قول می دی ننویسی ( خبرنگار: غول می دم ). ببین عزیزم بحرین که نفت داره، درست مثل اینه که ما نفت داریم. یعنی جیب ما و جیب دشداشه جناب آل خلیفه نداره. خب حالا اگر این خلیفه عشقشه که مردمشو زندان بندازه، شکنجه کنه و یا حتّی بکشه، خب به ما چه ربطی داره؟ چرا ما نباید به حاکمیّت یک کشور احترام بذاریم؟ تازه اگه اینطوری باشه که قوانین بین المللی میشه کشک و باید گذاشت دم کوزه و آبشو خورد.
س- قوانین بین المللی فقط در مورد یمن و بحرین صادقه یا اینکه در مورد کشورهای دیگه هم صدق می کنه؟
ج- به قول شما ایرانیها، پنج تا انگشت دست با هم فرق می کنن. خب وقتی پنج تا انگشت یک دست با هم فرق می کنن، معلومه که کشورها و حکومتها هم با هم فرق می کنن.
س- یه کم در مورد جریانات لیبی توضیح می دید؟
ج- راستش این سرهنگه خیلی پر رو شده بود. مردمش که شروع کردن، با برو بچّه ها دور هم جمع شدیم گفتیم یه درس حسابی بهش بدیم تا بتونیم آزادی رو مثل فروشگاههای مک دونالد، گوشه گوشه لیبی راه بندازیم تا هم مردم لیبی شکمی از عزا در بیارن هم ما به یه نون و نوایی برسیم.
س- ببخشید منظورتون از بچّه ها کی یان؟
ج- فکر نمی کردم اینقده خنگ باشی. سارکوزی، مرکل، کامرون یا همین مرتیکه جلف برلوسکونی.
س- آهان. پس لیبی نفت دارد. یمن نفت ندارد. مال ما و بحرین هم که ندارد. مال ما مال خودمان است، مال بحرین هم مال ما. اگر درست فهمیده باشم شما بر اساس منافع، مشخص می کنید که کدام ملّتی برای آزادی، ارتش آزادیبخش داشته باشد و کدام ملّتی ترقه هم برای در کردن نداشته باشد، درسته؟
ج- ببین ما واسه آزادی مردم عراق و افغانستان تا حالا کلّی کشته دادیم. خب این جوونای ما فدای راه پر سود و منافع آزادی ولی تو این اوضاع و احول خراب اقتصادی می دونی وقتی یه ناو حرکت می کنه از اون سر دنیا و می یاد اینور تا بخاطر آزادی موشک شلیک کنه، چقدر خرج می ذاره رو دست ما؟ می دونی به همین سربازهامون باید روزانه چقدر حق مأموریّت اضافی اونم تو منطقه جنگی بپردازیم؟ تازه اگر طرف نقص عضو نشه و افقی هم برنگرده که اونوقت دیگه صورتحساب سر به فلک می زنه.
س- خب چی می خواین بگین. واضحتر توضیح بدین لطفا.
ج- تو عمرم خبرنگار به این خنگی ندیده بودم. می خوام بگم تو عراق و افغانستان اشتباه کردیم، امّا از این به بعد نمی خوایم مرتکب اشتباه بشیم. یعنی به جای اینکه کفش و کلاه کنیم و لشکر کشی راه بندازیم، از جوونای ناراضی همون مملکتهایی که آزادی لازم دارن، استفاده می کنیم. از بالا راه رو می کوبیم و صاف می کنیم اونا هم خودشون میرن جلو تا برسن به اتاق خواب رهبر یا رئیس جمهور.
س- بعدش چی؟
ج- ببین وقتی حکومتا ظلم می کنن و دیکتاتور هستن و به مردم خودشون هم رحم نمی کنن، خب ما کمک می کنیم تا بساطشونو جمع کنن. البته یه حقّ الزّحمه یی هم می گیریم.
س- ولی اکثر دیکتاتورها یا با کمک مستقیم و غیر مستقیم شما سر کار اومدن و یا اینکه با بستن چشماتون و پر و بال دادن به اونا مثلا خرید نفت و فروش اسلحه، خودتون اونارو پروار کردین اگر کمکی می کنید در واقع باید بخاطر این باشد که وجدانتون رو از درد شدید خلاصی بدید نه اینکه دوباره یکی دیگه رو بشونید اونجا که منافع یا همون حقّ الزّحمه رو تأمین کنه که نهایتش اونم تبدیل میشه به یه قذافی دیگه. چرا راه دور بریم. شما صدّام رو برداشتید، به جاش چی گذاشتید؟ عراق و مردمش امروز آزاد هستن؟
ج- ببین دیگه داری پاتو از گلیمت درازتر می کنی. روتو کم کن. حیف که حقوق بشر و قوانین بین المللی و آزادی اجازه نمی ده باهات یه برخورد متمدّنانۀ غربی بکنم.

به اندیشه هایی که گُل می دهد - به رغم تشرهای توفان، سلام

2011-08-24T18:08:00.010+02:00

به آرامش سبز باران سلام
به سبزینه در سبزه زاران، سلام

به شبنم رفیق سحرهای گل
که زد بوسه بر گلعذاران، سلام

به صبح سحر از گلستان عشق
نسیمی که می آید از عطر یاران، سلام

به ماه و به اختر به مهتاب پاک
فروزندۀ شام شب زنده داران، سلام

درودی نثار گل و باغ گل
به روح لطیف بهاران، سلام

به آنکس که از کینه ها شد بَری
و شد شُهره در خیل جانان، سلام

به آن رند مستانه، یک لاقبا
فروزنده از مِی غزلخوان، سلام

به اندیشه هایی که گُل می دهد
به رغم تَشَرهای توفان، سلام

به آتش که شب را امانش نداد
که ننگی کند صبح دامان، سلام

به نوری که می تابد از پنجره
پس از بارش نرم باران، سلام

به عشقی که بیمار ازو زنده شد
شرر زد به جان طبیبان، سلام

به تاب و تب روح شوریدگان
به شور دل بیقراران، سلام

که عشق آمد و شعله زد بر جهان
به شعله به آغاز انسان، سلام

گویند رمز عشق نگوئید و مشنوید!

2011-08-24T18:04:00.001+02:00

شاید شما هم خبر ایلنا را در مورد محمّد میرزمانی مدیر دفتر موسیقی وزارت ارشاد، شنیده یا خوانده باشید که یکی از شروط اخذ مجوز گروههای موسیقی جهت اجرای کنسرت را عاشقانه نبودن اشعار معرّفی کرده است. با خواندن این خبر آدم بلافاصله یاد این بیت حافظ می افتد:

گویند رمز عشق مگوئید و مشنوید ---مشکل حکایتیست که تقریر می کنند

جناب میرزمانی البته راست می گوید. آخوند و عشق دو واژۀ ناهمگون و متضادند و زمین و زمان را هم که زیر و رو کنی نمی توانی آنها را با هم آشتی دهی. عملکرد آنها در سالهای سیاه حاکمیّت نشانگر این موضوع است. عشق با سرکوب و خفقان و اعدام و تجاوز و شکنجه، نه تنها همخوانی ندارد بلکه برعکس با آنها در ستیز هم بوده است. زنده یاد احمد شاملو با همین شناخت از آخوندها و حکومتشان بود که از همان سالهای نخستین سلطۀ آنها بر ایران سروده بود: عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

آخوندها و عوامل مزدورشان بیهوده آب در هاون می کوبند. قدمت و تاریخ عشق، پیوند ناگسستی با آغاز انسان دارد.

در ازل پرتو حسنت ز تجلّی دَم زد--- عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

به قول خواجه عبدالله انصاری، خداوند خواست صنعت خویش آشکار کند، زمین را ساخت. خواست نماینده و جانشینی در زمین داشته باشد، انسان را خلق کرد و پس از آن برای جانشین خویش تکیه گاهی می خواست، عشق را به او ارزانی داشت.

باز هم از حافظ مدد می گیریم که فرمود:

پشمینه پوش زشت خو، کز عشق نشنیده است بو

از مستی اش رمزی بگو، تا ترک هشیاری کند

سقوط یک دیکتاتور

2011-08-22T20:08:00.003+02:00

قیامی که شش ماه پیش در لیبی و توسّط مردم به پا خاسته آغاز شد، سرانجام به بار نشست و امروز تقریبا تمامی قسمتهای پایتخت به دست نیروهای آزادیبخش تسخیر شد. پس از فرار بن علی در تونس و همزمان با قیام مردم مصر، نارضایتی ها در لیبی نیز اوج گرفت و مردم این کشور راهی خیابانها شدند امّا دیکتاتور ورشکسته به تقصیر لیبی، سرهنگ قذّافی همانند تمامی دیکتاتورهای دیگر فریاد آنها را با گلوله های آتشین پاسخ گفت، در این خیال خام که با تعدادی کشته و به اسارت گرفتن جوانهای به پاخاسته می تواند تضمینی برای ادامۀ حاکمیّت دیکتاتورمآبانه دست و پا کند و همچنان به بیش از چهل سال حکومت جابرانۀ خود ادامه دهد.

دیکتاتور امّا غافل بود که کشتار و به بند کشیدن روند سرنگونی اش را تسریع خواهد کرد و او چنان غرق در خیالات و اوهامات بود که تا به خود آمد، حاصل سرکوب و کشتار را در سازماندهی یک ارتش مردمی دید و بی شک تا همین لحظات هم که هنوز از سرنوشتش خبری نیست، به این موضوع فکر می کند که ارتش آزادیخواهان چگونه به این سرعت شکل گرفت، انسجام یافت و عملیّاتی شد.

البته غرب در انجام این مهم اگر نگوییم نقش اصلی، نقش اساسی ایفاء نمود. از آنجاییکه آنها آموخته اند و تجربه گرفته اند که پیاده کردن نیرو در کشورهای دیگر نه تنها تلفات فراوانی به نیروهای انسانی شان وارد می کند، بلکه مقرون به صرفه نیز نیست و به پرستیژ آنها بعنوان یک کشور متجاوز لطمه های جبران ناپذیر وارد می کند، بنابراین چه بهتر که با پشتیبانی تسلیحاتی و عملیّات نظامی صرفا هوایی و موشکی راه را برای نیروهای مبارز داخلی صاف و هموار نمایند. این تجربه در لیبی با موفقیّت به بار نشست. امروز نه تنها کسی نیروهای غربی را در لیبی متجاوز و اشغالگر نمی داند ( چرا که اساسا آنها در این کشور نیرو پیاده نکرده اند ) بلکه برعکس دولتمردان این کشورها حالا باد در غبغب می اندازند و یکی پس از دیگری به صحنه می آیند که آری این ما بودیم که از مردم لیبی حمایت کردیم تا آنها بتوانند دیکتاتور را از سر راه بردارند.

سارکوزی امروز حتما کمتر از انقلابیونی که به فتح پایتخت نائل آمدند، خوشحال نیست. کامرون نیز همین احساس را دارد و اوباما نیز. ساده خواهیم بود اگر فکر کنیم که گربه ها عابد و مسلمان شده اند و چگوارا وار کفش و کلاه کرده اند تا شرّ دیکتاتورهای زمین را از سر مردم به جان آمده کم کنند و گوهر گرانبهای آزادی را کادو پیچی کرده و دو دستی تقدیمشان کنند. در اصالت نیروهایی که جان بر کف سلاح برداشتند و شش ماه شبانه روز به نبرد پرداختند، کشتند و کشته شدند، هیچ شکّی نیست، امّا باید صبر کرد و دید که شورای ملّی انتقالی در آینده چه تصمیماتی خواهد گرفت. این شورا اواخر فوریه توسّط مخالفان دولت لیبی و در رأسشان مصطفی عبدالجلیل وزیر دادگستری لیبی تأسیس شد و در ماه مارس یک دولت موقت تشکیل داد که ریاست آنرا محمود جبرئیل بر عهده دارد. جالب است که اوّلین کشوری که شورا را به رسمیّت شناخت، فرانسه بود.
ناگفته نماند که ذخیره نفت لیبی معادل 42 میلیارد بشکه می باشد که این کشور را از این لحاظ به بزرگترین کشور نفت خیز آفریقایی تبدیل نموده است. سارکوزی و شرکاء از این موضوع به خوبی مطّلعند.

ترسوها

2011-08-21T13:30:00.001+02:00

فصل آغاز تو کِی می آید؟!

2011-08-18T18:00:00.000+02:00

ای نگاهت همه صبح
ای غرورت همه کوه
قلب تو بستر پویندۀ تاریخ من است
و نگاهت به جهان پنجره یی ست
که من از پرتو آن
صبح در صبح، سحر می بینم
باغ سرسبز خیالت آباد
که رها از هر فصل
جاری عِطر گل آزادیست

کاش می شد شعری به تو تقدیم کنم
و بپرسم از تو:
ای نگاهت همه صبح
ای غرورت همه کوه
فصل آغاز تو کِی می آید؟!

وطنم: اولین سرود ملی ایران

2011-08-14T13:36:00.000+02:00

باید گریست اینجا در ماتم معانی!

2011-08-14T13:28:00.001+02:00

نازل شده بلایی از جنس آسمانی
چیزی نمانده دیگر تا مرگ مهربانی
چیزی نمانده باقی از عشق و شور و مستی
از معرفت و خوبی دیگر مجو نشانی
امّ الخبائثان را بخت است و مال و اقبال
دنیا به کامشان شد با رندی و تبانی
با یک اشاره جایی قحطی بَرند و غارت
جای دگر ببارند آتش چنانکه دانی
پشت نقاب انسان سوداگرند و کاسب
با هر نفس شمارند هر سود و هر زیانی
تا چرخشان بچرخد زالو صفت بنوشند
خونهای مستمندان در وسعت جهانی
ظاهر تمیز و شیک است آرام و بی هیاهو
تفسیر حقّ انسان گوید به هر بیانی
دَم می زند دمادم از صلح و از رهایی
آتش کشد به جانها با بمب آنچنانی!
تجّار بی شکستند با سود و نفع خالص
یغماگران انسان با حرص جاودانی
حقّ بشر سپر شد در مرتع منافع
باید گریست اینجا در ماتم معانی

تحوّلات پس از تعیین تکلیف لیست سیاه

2011-08-11T18:35:00.001+02:00

نزدیک به دو هفتۀ دیگر وزارت خارجۀ دولت آمریکا تصمیم نهایی خود را مبنی بر خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی و یا ادامه حضور آنها در لیست، مشخّص خواهد کرد.
بر همین اساس رژیم و عوامل ریز و درشتش دست به کار شده اند تا بلکه بتوانند با زدوبندهای پنهان و آشکار، نام این سازمان را همچنان در لیست سیاه نگاه دارند.
از جیره خواران فکل کراواتی رژیم در آمریکا گرفته تا آخوندک وقیحی که خود را به جنبش سبز متّصل و مربوط می داند، از جمله عواملی هستند که مشغول چوب لای چرخ گذاشتن و لولو نشان دادن مجاهدین به دولت باراک اوباما می باشند. از تحرّکات پشت پرده نیز که رژیم ید طولایی در آن دارد نباید غافل شد، مضافا اینکه آمریکاییها در عراق دست بستگی ها و نقطه ضعفهایی دارند که آخوندها با انگشت گذاشتن بر روی آنها در صدد تغییر معادلات برخواهند آمد. زمزمه های روزهای گذشته بعضی از مقامات رژیم مبنی بر امکان آزادی دو کوهنورد آمریکایی نیز می تواند در این راستا مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد.

با توجّه به این مسائل می توان دریافت که وزارت خارجه آمریکا راه سختی در پیش رو دارد. آنها نمی توانند یکی به نعل و یکی به میخ بزنند. یا زنگی زنگ، یا رومی روم. یا باید قاطعانه رأی به باقی ماندن مجاهدین در لیست بدهند و یا اینکه این موضوع را برای همیشه حل و فصل نموده و آنها را از لیست خارج نمایند. آنها می دانند که به هر یک از دو گزینۀ فوق که تن بدهند، باید پذیرای عواقب تصمیم خود نیز باشند. بعنوان مثال در صورت خروج نام مجاهدین از لیست، آنها با عربده جویی های رژیمی مواجه خواهند شد که پاشنه آشیل دولت آمریکا در عراق و افغانستان را خوب می شناسد.
در صورتی که همچنان به باقی ماندن نام در لیست نیز اصرار کنند، باید علاوه بر فشارهای جمعی از نمایندگان سنا و کنگره، فشارهای پارلمانهای اروپایی و شخصیّتهای برجسته حقوقی و بین المللی و سازمانهای مختلف حقوق بشری، یعنی تمامی نیروهایی که سازمان مجاهدین به میدان این جنگ نابرابر بین یک اپوزیسیون و دولت آمریکا کشانده است را تحمّل کرده و پاسخگو باشند. مضافا اگر در این میان دگر بار فاجعه یی شبیه آنچه که دو بار در گذشته رخ داده، در اشرف اتّفاق بیفتد.

مشکلات مجاهدین برای خروج از لیست کم نیستند. امّا آنها مقدار بسیار زیادی از راه را پیموده اند. مشکل فقط دولت آمریکا نیست. مزدوران رژیم با پولهای طیّب و طاهر از تمامی امکانات جهت پیشگیری این اتّفاق مهم که می تواند نقطه عطفی در مبارزات علیه حکومت آخوندها باشد، در تلاشند. آخوندی که اینروزها به رنگ سبز در آمده و حتما خودش را هم یک پا مدّعی می داند، رذیلانه در تلاش است تا سد و مانع راه شود. منطقش هم این است که اگر مجاهدین از لیست خارج شوند، جنبش سبز در ایران به شدّت سرکوب خواهد شد چرا که هر حرکتی از سوی این جنبش به مجاهدین نسبت داده خواهد شد! اینهم از منطق و استدلال آخوندی که خود را مبارز و مخالف حکومت ملّاها هم می داند. باید از او پرسید مگر مزدوران رژیم آخوندی تا به حال با جوانان منسوب به جنبش سبز مدارا کرده اند که از این پس شدیدتر در صدد سرکوب برآیند؟! کشتارهای خیابانی، جنایات کهریزک، شکنجه در بازداشتگاههای شناخته شده و شناخته نشده، تجاوز و اعدام، حتما به زعم این آخوند خمینی تبار مدارا بوده است و از این پس صبر رژیم تمام شده و دیگر مدارا نخواهد کرد. زهی وقاحت و بیشرمی!

در صورتی که مجاهدین از لیست خارج شوند، که احتمال آن کم نیست شاهد تغییرات گسترده ای خواهیم بود. مهمترین تغییر می تواند جمع شدن قرارگاه اشرف و پراکنده شدن مبارزان در اقصی نقاط جهان باشد چرا که دیگر مانعی به نام لیست سیاه برداشته شده و بسیاری از کشورها می توانند پذیرای اشرف نشینان باشد که بی شک خودِ ایالات متحدّه یکی از آنها خواهد بود.
خواست اصلی رژیم البته جابجایی و پراکنده کردن مجاهدین درعراق و سپس قلع و قمع کردن آنها در اوّلین فرصت ممکن است. امّا هرچند که با خروج آنها از عراق، ملّاها به خواست ضدّ انسانی شان نخواهند رسید، امّا از اینکه خطریک نیروی منسجم ایدئولوژیک که هدفش سرنگونی آنهاست آنهم زیر گوششان و نزدیک به مرزهای ایران تا حدودی مرتفع می شود، کمی تا قسمتی نفس راحت خواهند کشید ولی وقتی با دو دوتا چارتای آخوندی به این نتیجه می رسند که استقرار این نیروها در اروپا و امریکا و سایر نقاط جهان، قدرت و نیروی عملیّات سیاسی مجاهدین را چندین برابر خواهد کرد، حق دارند که از همین حالا سر به در و دیوار بکوبند و به مزدوران خارجه نشینشان آماده باش بدهند و در این فکر باشند که در وهله اوّل از خروج مجاهدین از لیست جلوگیری نمایند و پس از آن اگر این مهم حاصل شد تمام سعی خود را در محدود کردن فعالیّتهای سیاسی مجاهدین به کار گیرند. غافل از اینکه آنها دیگر در شرایط ده سال پیش نیستند که توانایی انجام کارهایی از این قبیل را داشته باشند و همین ناتوانی می تواند برگ برنده یی باشد تا مجاهدین و شورا با قدرت، توان و نفسی تازه مشکلات و معایب را از سر راه برداشته و به پیش بروند.
بنابراین خروج احتمالی مجاهدین از لیست می تواند به بسته شدن قرارگاه اشرف بیانجامد. در اینصورت آیا مجاهدین ضرر خواهند کرد؟!
استقرار رزمندگانی که هدفی جز سرنگونی رژیم آخوندی نداشته و ندارند در کنار مرزهای ایران، ولو بی هیچگونه سلاحی و در حصر کامل نیروهای سرکوبگر حتّی، چیزیست که حکومت اسلامی تاب و توان تحمّلش را تاکنون نداشته است. اگر غیر از این بود چه نیازی بود به گذاشتن اینهمه وقت و نیرو و به جان خریدن ریسکهای فراوان و بسیج کردن خانواده های مبارزین آزادی بر علیه فرزندان و بستگانشان در اشرف و کارگذاری بیش از سیصد بلندگو و حمله های وحشیّانه با سلاح و زرهپوش به کسانی که از داشتن کوچکترین وسیله دفاعی نیز محرومند؟! موضوع این است که اینها از وجود یک نیروی منسجم مخالف وحشت دارند. خطر اینجاست که گسترش دوباره تظاهرات خیابانی در تهران اگر به اشرف پیوند بخورد دیگر غیر قابل مهار خواهد شد. کسانی که فریاد نامهای یاران دیرین مثل موسوی و کرّوبی را تاب نیاوردند، قطعا حضور نام رجوی در خیابانها را زنگ مرگ رژیمشان به حساب خواهند آورد. پس به زعم آنها علاج واقعه را باید قبل از وقوع نمود.

امّا اینطرف معادله یعنی مجاهدین، در صورت خروج از لیست، حتّی اگر نهایتا به بسته شدن قرارگاه اشرف منجر شود، کفۀ ترازو به نفعشان خواهد چربید। آنها می توانند با وارد کردن نیروهای ملحق شده از قرارگاه اشرف به سازماندهی دوباره اقدام نمایند و به لحاظ کمّی و کیفی وارد فاز جدیدی از مبارزه با رژیم سرکوبگر آخوندی بشوند। در اینصورت تمامی نیروهایی که تاکنون مشغول نبردهای سیاسی برای حفاظت از اشرف هستند، آزاد شده و می توانند تمامی تمرکز خود را در داخل ایران و سازماندهی مخالفان جوانی قرار دهند، که متاسفانه با توجه به شرایط پیش آمده، اندکی سرخورده شده و بعضا امید خود به آینده را از دست داده اند। خلأ یک نیروی منسجم تشکیلاتی همان عاملی بود که باعث شد جوانان دلیر ایران زمین با وجود آنهمه رشادت و جانبازی در عرصۀ خیابانها و زندانهای رژیم نتوانند به بزرگترین آرزوی خود یعنی آزادی برسند. اینک امّا در صورتی که شرایط بیرون آمدن بی قید و شرط از لیست سیاه، حاصل شود، منسجمترین سازمان مخالف رژیم آخوندی می تواند تمام توان خود را معطوف بازسازی تشکیلاتی و فراهم ساختن بسترهای مبارزه برای مبارزین داخل کشور نماید و کار سرنگونی را سریعتر و مثمر ثمرتر از گذشته به پیش ببرد. علنی تر شدن فعالیّتهای مسئول شورا از دیگر نکات مثبت خروج از لیست است که بی شک می تواند در روند سرنگونی تاثیر بیشتری گذاشته و ملّت رنجدیده ایران را از ظلم و ستم قرون وسطایی آخوندها، رهایی بخشد.

11 اوت سال 2011 میلادی

سونامی در ابعاد جهانی

2011-08-09T18:54:00.002+02:00

ظاهرا رایحۀ بهار عرب پس از عبور از مرزهای عربی به اسرائیل و بعد از آن به انگلیس رسیده تا سایر کشورهای دیگر هم تا دیر نشده چاره یی بیاندیشند و علاج واقعه را قبل از وقوع بنمایند.
هفتۀ پیش برای اوّلین بار در تاریخ تاسیس دولت اسرائیل، جمعیّتی بالغ بر دویست وپنجاه هزار نفر در تل آویو به خیابان آمدند و علیه گرانی به تظاهرات پرداختند. دولتمردان اسرائیلی هم به جای استفاده از تانک و زرهپوش و باتوم و زندان و اعدام و تجاوز، بلافاصله طرح گران شدن بنزین را متوقف کرده و قول انجام اصلاحات اقتصادی دادند.

شورشهای خیابانی در لندن که جرقۀ آنرا پلیس با کشتن یک جوان سیاهپوست زد، در سوّمین روز خود به لیورپول، بیرمنگام و بریستول رسید. طیّ اینمدت ساختمانها و مراکز دولتی به آتش کشیده شده و بسیاری از فروشگاههای بزرگ غارت شدند. نکته جالب توجّه هم در این میان اینجاست که سخنگوی بی شرم وزارت خارجه آخوندها، رامین مهمان پرست از دولت بریتانیا خواسته تا از هرگونه برخورد خشونت آمیز جلوگیری نماید و با انجام گفتگو و بررسی درخواست تظاهرکنندگان، موجب بازگشت آرامش شود!!! حالا چرا وزارت خارجه از اینگونه نسخه ها برای حکومت بشّار اسد که دارد هزار هزار می کشد و تانکها را هم در درگیریهای شهری علیه مردمی که با دست خالی به خیابان آمده اند به کار گرفته نمی پیچد، حتما جوابش این است که خون مردم انگلیس به زعم آخوندها سرختر از خون ملّت مسلمان و محروم سوریه است. برخورد خودشان هم که با تظاهرات مردم در تهران و سایر شهرهای ایران، نیازی به توضیح ندارد.

ناآرامیهای لندن و تل آویو البته تفاوت عمده ای با قیامها در سرزمینها عربی خاورمیانه وشمال آفریقا دارند. در شهرهای فوق الذّکر کسی فریاد آزاد شدن زندانیان سیاسی سر نداده است و هیچکس هم درپی براندازی دولتهای حاکم نبوده است. چرا که این مردم حداقل بطور نسبی از نعمت دموکراسی برخوردارند. مشکل اساسی آنها به اوضاع و احوال وخیم اقتصادی بر می گردد. سیاستهای اقتصادی مردم را در تنگناهای اساسی قرار داده و زندگی و آینده آنها و فرزندانشان را به خطر انداخته است.

به موارد فوق اگر امواج جدید نابسامانیهای اقتصادی و هرج و مرج در بازارهای بورس و متعاقب آن گرانی و بیکاری را بیفزائیم، به راحتی پی خواهیم برد که یک سونامی ویران کننده در راه است و اگر فکری برای نابسامانیهای اقتصادی و اجتماعی و سیاسی نشود، کرۀ خاکی دستخوش فعل و انفعالاتی خواهد شد که عواقبش را کمتر کسی می تواند حدس بزند

قرن بیست و یکم!

2011-08-07T15:49:00.001+02:00

قرن بیست و یکم است
قرن سبقت تکنولوژی های پیشرفته از هم
قرن موشک و ماهواره و اینترنت
قرن تولّد نامیمون جنگ افزارهای فوق مدرن
تکامل هواپیماهای رادارگریز مافوق صوت
و بمبهای هوشمند! بغایت ویران کننده
افتخار صنایع نظامی غرب
قرن بیست و یکم است
انسان فضا را می شکافد و بالا می رود
بالا، بالا، بالاتر
امّا انسانیّت به قهقرا می رود
سیاستمداران روباه صفت
پشت درهای آهنین وقاحت
به زدوبند مشغولند
و سرمایه داران شکم گنده
بر سر نابودی جهان، نرخ تعیین می کنند
قرن بیست و یکم است
بیست میلیون آفریقایی
از برکت سر کارتلهای عظیم الجّثه
و عمو سامها و راکفلرها
هر روز باریک و باریکتر می شوند
و کرکسها از بالا، مثل ماهواره های غرب
چهار چشمی طعمه هایشان را، رصد می کنند
سیاستهای اقتصادی و اقتصادهای سیاسی
چونان توفانهای ویرانگر
نهال انسانیّت را در هم شکسته اند
دیری است که قانون جنگل
حکم خود را بر بقای نیرومندان
و زوال ضعیفان، صادر کرده است
قرن بیست و یکم است.

اندر باب مصاحبه آقای مشاور!

2011-08-01T20:21:00.001+02:00

مجتبی واحدی مشاور آقای کرّوبی تقریبا دو هفته پیش مصاحبه یی انجام داده است با سایت بالاترین و طیّ این مصاحبه به سؤالات کاربران این سایت نیز پاسخ گفته است. هر چند که موضع گیریهای وی در مقابل رژیم ولایت فقیه قابل تحسین است امّا در خلال آن فرمایشاتی هم فرموده اند که می تواند مصداق ضرب المثل معروف غوره نشده می خواهد مویز شود، باشد.

جناب مشاور آنچنان در این مصاحبه از کلمه < من > استفاده می کند که گویی وهم و خیالات برش داشته که علی آباد هم شهریست. در قسمتی از این مصاحبه می گوید: من با همۀ کشورها و همۀ دولتها حاضرم همکاری کنم برای اینکه مردم به حاکمیّت مورد علاقه خودشان برسند، جز یک دولت و یک گروه. دولت اسرائیل و سازمان مجاهدین. علّتش هم استفاده این دولت و آن گروه برای رسیدن به هدف از ابزار و راهکارهایی است که حکومت اسلامی هم از آنها استفاده می کند! ( نقل به مضمون ).

نویسنده این سطور نه بادمجان دورقاب چین کسی است و نه یک هوادار بی دنده و ترمز. منظورم از آن نوع هوادارانی است که هر حزب و گروهی اگر چند تایشان را داشته باشند، دیگر نیازی به دشمن ندارند. امّا وقتی پای صحبتهایی از این قبیل پیش می آید وجدان درد می گیرم.
آقای واحدی! حکومتی که شما تازه بعد از انتخابات در این یکی دو سال اخیر به فکر مبارزه با آن افتاده اید و تبلیغ براندازی اش را هم می کنید، که کار بسیار بسیار خوبی می کنید، بیش از سی سال است که خون یک ملّت را در شیشه کرده است. دقیقا همان روزها و ماهها و سالهایی که شما با شیخ اصلاحات نشست و برخاست داشتید و گل می گفتید و گل می شنیدید این ملّت داشت زیر پوتین و نعلین مشتی اراذل و اوباش لِه می شد. چه می کردید شما در آن دوران؟ مشاوره می دادید و همانگونه که در مصاحبه تان هم اشاره کرده اید، فعالیّت اقتصادی می کردید. امّا در آن روزهای سخت و تا همین امروز کسانی بودند که حرفهایی را که شما امروز در خصوص براندازی رژیم و بی نتیجه بودن اصلاحات و دیکتاتوری به نام ولیّ فقیه می زنید، به قیمت جان و خونشان زدند و بهایش را هم پرداختند و هنوز هم دارند می پردازند. آنوقت شما هنوز از گرد راه نرسیده نامشان را در کنار دولتهای سرکوبگر و غاصب اسلامی و اسرائیل قرار می دهید و هر صاحب نظر منصف بی طرفی را به شک می اندازید که نکند طرف با همه گرد وخاکهای براندازمنشانه، از این طریق می خواهد بند ناف خود با رژیم ولایت مدار را قطع نکرده باشد!

نکته جالب دیگر این مصاحبه اظهارات آقای واحدی در مورد محلّ زندگی ایشان بود. مخفیگاهی که دو طبقه زیر زمین است از ترس پول و آدمکشهای حکومت اسلامی در ایالت ویرجینیای آمریکا! حتما جناب مشاور نمی داند که دشمنان قسم خوردۀ رژیم آخوندها، همانها که او در کنار اسرائیل و حکومت جنایتکاران قرارشان داده، همانها که رژیم به خونشان تشنه است و برای قرار دادنشان در تنگنا دست به دامان هر کس و ناکسی می شود و به هر امامزاده یی هم دخیل می بندد، بی هیچ ترس و بیمی راست راست آنهم نه در آمریکا، بلکه در اروپا که در آن دست رژیم خیلی بازتر از آمریکاست و درصد خطر به مراتب بالاتر است و دست حکومت ترور و جنایت هم بازتر، کفش و کلاه کرده و علنا و نه مخفیانه و در زیرزمین، کار مقاومت را به پیش می برند.

اندر باب الزامات و نوع فعالیّت برای سرنگونی رژیم هم جناب واحدی فرمودند که با دوستانی معاشرت دارند که منتقدان حکومت ایران هستند و عرفا برانداز تلقی می شوند. انشاءالله که موفق باشند و کور شود هر آنکه نتواند دید، امّا خدا کند که دوستان طرف معاشرت از نوع رفقای نابابی نباشند که خاک افغانستان را به توبره کشیده اند و سرطانی به جان کشور و مردم عراق انداخته اند که نسل اندر نسلشان را به تباهی کشیده و ظاهرا حالا حالاها هم خواهد کشید. همانها که با اشاره یک انگشت حسنی مبارک و بن علی را در مصر و تونس از تخت به زیر کشیدند تا بتوانند قیام ملّتهای تحت ستم را متوقف و سپس با نوکرانی از جنس همان قبلیها، سرکوب کنند. همانها که امروز به نام نجات مردم لیبی، دایۀ دلسوزتر از مادر شده و سرگرم نابود کردن تأسیسات زیربنایی این کشور نفت خیز آفریقایی اند.

انتخابات مجلس و معضلات رژیم

2011-07-21T19:19:00.001+02:00

انتخابات پیش روی مجلس رژیم یکی از بزرگترین چالشهایی است که در حال حاضر ولی فقیه و شرکاء ریز و درشتش را به خود مشغول نموده است. در شرایطی که دوران فریبکاری به پایان رسیده و دست دغلکاران برای همیشه رو شده است، سردمداران حکومت سخت به دست و پا افتاده اند تا تدبیری بیندیشند و چاره یی بیابند تا به قول خودشان بتوانند تنور انتخابات را گرم کرده و با اجرای یک نمایش ساختگی منتخبین خویش را بر کرسی های مجلس بنشانند.

اینبار امّا قضیّه و داستان با همیشه متفاوت است. اینرا قبل از هر کس خود خامنه ای می داند. پس از انتخابات ریاست جمهوری و کلاه گشادی که بر سر باصطلاح اصلاح طلبان رفت و قضایایی که در پی آن رخ داد و منجر به حصر موسوی و کرّوبی گردید، حباب اصلاح شدن حکومت جهل و جنون هم ترکید و ترکشش در سر و چشم مهره های دانه درشتی فرو رفت که حالا یا پشت میله های زندان مشغول فکر کردن به آنچه که می خواستند و آنچه که شد هستند و یا مثل خاتمی و هاشمی رفسنجانی چنان تو سریهایی از مقام معظّم دریافت کرده اند که دیگر میل و رغبتی به حضور در بازی یکطرفه یی که قهرمانش مثل دفعات قبل سید علی باشد، ندارند.

به اینها اضافه کنیم بحرانی که در بین باصطلاح اصولگریان پس از درگیریهای ولی فقیه و رئیس جمهور منتصبش روی داد. پس از آنهمه بگیر و ببند و کشتار، ولی فقیه حداقل دلش به این خوش بود که حکومتش از این به بعد یکپارچه خواهد شد و بدون حضور هیچ سرخری یک تنه کارها را به پیش خواهد برد غافل از اینکه چرخ بازیگر رئیس جمهور بله قربان گویش را چنان روبرویش قرار خواهد داد که دلش برای موجود خنثایی مثل رفسنجانی و تا زانو خم شدن رئیس جمهوری مثل خاتمی، تنگ خواهد شد.

القصّه. رژیم نیاز به نمایشی دارد که بتواند بوسیله آن به جهانیان نشان دهد که با وجود تمامی ددمنشیها و جنایتهاش هنوز مشروعیّت مردمی دارد! امّا اینبار ابزار کار را ندارد. دیگر نه خاتمی و نه رفسنجانی حتّی اگر بخواهند هم نخواهند توانست در این راه قدم از قدم بردارند. از آنسو نیز رئیس جمهور ولی فقیه خود دست به کار شده تا کرسی ها را از زیر پای ولینعمت سابقش بکشد و برای پیشبرد نقشه هایی که برای آینده در سر دارد، حدّاقل قسمتی از مجلس را همراه خویش نماید.
چه خواهد شد؟ هر اتّفاقی که بیفتد یک نکته اظهر من الشّمس خواهد بود و آن این است که ولی فقیه بیش از هر زمان دیگر در طول عمر ننگین این رژیم سعی خواهد کرد که از نیروهای سپاه برای پیش بردن اهداف ضدّ مردمی و ضدّ ایرانی اش بیش از پیش استفاده نماید و این به معنای بازتر شدن دست سپاه و نیروهای سرکوبگر و علنی تر شدن فعالیّت آنها در عرصۀ سیاسی خواهد بود. به زبان ساده حکومت نظامی از پشت پرده بیرون خواهد آمد و بر تخت صدارت جلوس خواهد نمود.

به پیش صخره ها فرهاد باشیم

2011-07-14T21:00:00.002+02:00

بیا تا درد را فریاد باشیم
چو تندر در شب بیداد باشیم

بیا همدل شویم و فارغ از من
ندای مرگ استبداد باشیم

جهان زیباست زیباتر شود هم
ز قید و بند اگر آزاد باشیم

صبوری خواهد این راه نفس گیر
به پیش صخره ها فرهاد باشیم

فراخوان ار دهد تاریخ ما را
همه حاضر درین میعاد باشیم

هزاران سال در بند و اسیریم
کمی هم لااقل آزاد باشیم

بیا تا فارغ از هر بغض و کینه
فقط بیزار از این بیداد باشیم

برای نسل فردای وطن ما
رهایی، عشق را بنیاد باشیم

خداواندا! مقدّر کن از این پس

که ما هم اندکی دلشاد باشیم.

آرزو

2011-07-09T19:31:00.002+02:00

درون آینه گاهی
کنم به خویش نگاهی
تمام سینه بسوزد
به حسرتی که برآید
زعمر رفته، به آهی
به یاد آنچه که رفته است
مرور هر چه که جاریست
و از پیالۀ این عمر
تمام آنچه که باقیست،
سه نکته هست و جز این نیست
در آرزوی تو بودم
بر آرزوی تو هستم
در آرزوی تو خواهم
که تا ابد بنشینم.

بهاران را چه شد؟!

2011-07-04T21:32:00.000+02:00

سلسله قیامهای مردمی در شمال آفریقا و خاورمیانه که به بهار اعراب معروف شده است، متأسّفانه به محاصرۀ کامل در آمده و استعمار و استبداد همانند دو لبۀ یک قیچی، ملّتهای به جان آمده از ظلم و ستم و فقر و تبعیض را تحت فشار گذاشته اند.

همین چند روز پیش مردم مصر بار دیگر سر از خیابانها در آوردند و در اعتراض به کندی روند اصلاحات و محقّق نشدن خواسته هایی که به خاطر آنها شهید و مجروح دادند، تظاهرات نمودند و اینبار جانشینان حسنی خان نامبارک به مقابله برخاسته و تعدادی از معترضین نیز مجروح شدند. خیلی ساده می توان دریافت که در مصر و حتّی در تونس هیچ چیز تغییر بنیادین و ریشه یی نیافته و منهای بعضی عوامل، همان خط و خطوطها از طریق از ما بهتران دارد کما فی السّابق به پیش می رود تا به مصداق از این ستون به آن ستون فرج است، راهی بیابند و دوباره آش همان آش و کاسه همان کاسه.

مردم بحرین هم که از نکبت وجود حکومت آخوندی به راحتی توسط نیروهای اعزامی از سوی ملک عبدالله و حاکمان کویت، سرکوب شدند و آزادیخواهان سر از زندانها در آورده و بر تختهای شکنجه به صلّابه کشیده شدند. سکوت معنی دار غول عظیم مدّعی دموکراسی باز تاکیدی بر این موضوع است که کسانی خارج از محدودۀ جغرافیایی این کشورها هستند که تصمیم می گیرند چه حکومتی بماند و کدام حکومت برود.

در لیبی امّا دیکتاتور همچنان به کشتار، روزگار می گذراند. مسلّح شدن آزادیخواهان و حمایت غرب از آنها در مقابل ارتش سرهنگ قذّافی، باعث بروز جنگی فرسایشی در آن سرزمین شده و هر روز خون بیگناهان فدای امیال ضدّ انسانی شخص دیکتاتور و البته ماشین نظامی به نام ناتو می شود. ظاهرا بوی خوش نفت غربی ها را بدجوری از خود بیخود کرده که حالا دل برای آزادیخواهان می سوزانند و بمباران اهداف نظامی را در دستور کار قرار داده اند. البته جنگ بر خلاف میل و خواسته آنها دارد طولانی می شود و با احتساب دو دوتا چارتای اقتصادی کار حضرات در لیبی به بن بست رسیده است. دقیقا به همین خاطر است که سارکوزی بدون مشورت با ناتو از راه هوایی اقدام به ارسال اسلحه برای مخالفان نموده است و خبرهای جدید هم حاکی از آن است که انگلیسیها هم دست به اقدام مشابه، امّا محتاطانه تر زده و جلیقه و یونیفروم و از این قبیل الزامات را تحویل داده اند.

دیکتاتور یمن با آنهمه هل من مبارز طلبی، با یک انفجار مشکوک که بعضی آنرا ناشی از بمب تعبیّه شده در مسجد کاخ ریاست جمهوری می دانند و بعضی دیگر آنرا به انفجار یک راکت که فقط در اختیار آمریکا و روسیه قرار دارد، منتسب می نمایند از میدان خارج شده و ظاهرا دارد نفسهای آخر را در بیمارستانی در عربستان سعودی می کشد. اگر حکومت یمن هنوز سقوط نکرده یکی به خاطر شک و تردید امریکاییها در مورد حکومت آینده این کشور فقیر و تهیدست است و دیگری بخاطر نفوذ تمامی عوامل و اقوام و خویشان نزدیک دیکتاتور در پستهای حساس مملکتی.

سوریه نقطۀ جوش و اوج تظاهرات مردمی است. احتمالا آمار کشته ها تا به حال از دست بشّار اسد جنایتکار هم خارج شده است. آنها بی تردید و بی محابا می کشند و عجبا که مردم به پا خاسته هر روز بیش از پیش و با عزمی جزمتر و راسختر به خیابانها می آیند و خطاب به دیکتاتور شعار ارحل ارحل سر می دهند.

در عراق نیز مردم به جان آمده در هر فرصتی به خیابان می آیند و البته حکومتی که کپی حکومت جنایتکاران حاکم بر ایران است، متقابلا از هیچ فرصتی برای ضرب و شتم و سرکوب کوتاهی نمی کند و کم نمی گذارد. با همۀ اینها آتش همچنان زیر خاکستر است و وجود یک اپوزیسیون نسبتا منسجم در عراق به رهبری العراقیّه می تواند نقطه امیدی برای مردم به پا خاسته باشد.

در مجموع ملّتها به پا خاسته اند. امّا امپریالیستها و حکومتهای دیکتاتور منش و مستبد تمام نیروهای شر را در جهت متوقف کردن این قیامها و منحرف کردن و نهایتا سرکوب آنها به کار گرفته اند. مسخره است که فرانسه ای که در الجزایر بیش از یک میلیون انسان آزادیخواه را در راه اهداف شوم استعماری خویش به کشتن داد، امروز برای مردم آزادیخواه لیبی نقش دایۀ مهربانتر از مادر را بازی می کند و دور از چشم هم پیمانان خویش در ناتو، برای آنها سلاح و تجهیزات می فرستد! عربستان سعودی و کویت با چراغ سبز آمریکاییها بحرین به پا خاسته را سرکوب می کنند و در سوریه و عراق رژیم جنایتکار آخوندها در کمک به سرکوب آزادیخواهان این دو کشور، لحظه و ذرّه ای درنگ و تأمّل نمی کند. آیا بهار اعراب در شمال آفریقا و خاورمیانه با وجود تمامی این نیروهای اهریمنی سرکوبگر و متجاوز، به تابستانی سرشار از میوه های آزادی منجر خواهد شد؟!

با تشکر از یک دوست

2011-07-03T10:17:00.000+02:00

با اجازه سهراب

2011-07-02T15:56:00.002+02:00

اهل تزویرم
حرفه ام آخوندیست
هنرم گریاندن
کار و بارم عالیست
دوستانی دارم با عمّامه و بی عمّامه
هرزتر از هر چه علف
که سفیرند و وزیرند و وکیل
من بهشت می سازم، می فروشم به شما
بر سر منبرها
پاک و پاکیزه و خوب و ارزان
که ز هر گوشۀ آن جاری هست
شیر، حوری و عسل، غلمان هم!

من مسلمانم!
قبله ام زندانی است که در آن آزادی
زیر شلّاق به خون غلتیده ست
من وضو با جهش خون جوانان وطن می گیرم
در نمازم جریان دارد فسق و تباهی و ستم
و مهمتر امّا، تزویر و ریا
دزدی مال یتیم، اندکی هم صیغه

من نمازم را وقتی می خوانم که فَلَق
رنگین شده از خون جوانان باشد
و اذانش را جوخه های اعدام
خوانده باشند به قدقامت مرگ

قلب من تاریک است
نور را راهی نیست به شبستان دل هرزۀ من
کعبه ام منبع بیت المال است
کعبه ام خمس،ذکات، سهم امام
هر کجا هستم، باشم
خمس از آن من است
و ذکات و مال صغیر
جمله را می بلعم، من به یک چشم زدن

اهل تزویرم
نَسَبم شاید برسد
به هماغوشی شیطان با دیو
در شبی سخت سیاه و تاریک
به شغالی در هند
یا که کفتاری در گوشۀ مردابی پیر
روح من وصل به ارواح خبیثی است
که با صلح و صفا در جنگند
فارغ از عشق، محبّت و وفا

کار من نیست که رزق و روزی
با عرق ریختن و کار گِران، برگیرم
کار من شاید این است که همچون زالو
خون یک ملّت را، بمکم تا آخر
حرفه ام آخوندیست
کار و بارم عالیست.

خَر ما از کره گی دُم نداشت!

2011-06-25T13:44:00.003+02:00

مردی خری دید به گل در نشسته و صاحب خر از بیرون کشیدن آن درمانده.
مساعدت را ( برای کمک کردن ) دست در دُم خر زده قُوَت کرد ( زور زد ).
دُم از جای کنده آمد. فغان از صاحب خر برخاست که ” تاوان بده !”
مرد به قصد فرار به کوچه یی دوید، بن بست یافت.
خود را به خانه ایی درافکند.
زنی آن جا کنار حوض خانه چیزی می شست و بار حمل داشت ( حامله بود ).
از آن هیاهو و آواز در بترسید، بار بگذاشت ( سِقط کرد ).
خانه خدا ( صاحبِ خانه ) نیز با صاحب خر هم آواز شد.
مردِ گریزان بر بام خانه دوید. راهی نیافت، از بام به کوچه ایی فروجست که در آن طبیبی خانه داشت.
جوانی پدر بیمارش را به انتظار نوبت در سایه دیوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پیر بیمار فرود آمد، چنان که بیمار در جای بمُرد.
پدر مُرده نیز به خانه خدای و صاحب خر پیوست !
مَرد، هم چنان گریزان، در سر پیچ کوچه با یهودی رهگذر سینه به سینه شد و بر زمینش افکند.
پاره چوبی در چشم یهودی رفت و کورش کرد.
او نیز نالان و خونریزان به جمع متعاقبان پیوست !
مردگریزان، به ستوه از این همه، خود را به خانه قاضی افکند که ” دخیلم! “.
قاضی در آن ساعت با زن شاکیه خلوت کرده بود.
چون رازش فاش دید، چاره رسوایی را در جانبداری از او یافت و چون از حال و حکایت او آگاه شد، مدعیان را به درون خواند .
نخست از یهودی پرسید .
گفت : این مسلمان یک چشم مرا نابینا کرده است. قصاص طلب می کنم .
قاضی گفت : دَیتِ مسلمان بر یهودی نیمه بیش نیست.
باید آن چشم دیگرت را نیز نابینا کند تا بتوان از او یک چشم برکند !
و چون یهودی سود خود را در انصراف از شکایت دید، به پنجاه دینار جریمه محکومش کرد !
جوانِ پدر مرده را پیش خواند .
گفت : این مرد از بام بلند بر پدر بیمار من افتاد، هلاکش کرده است.
به طلب قصاص او آمده ام.
قاضی گفت : پدرت بیمار بوده است، و ارزش حیات بیمار نیمی از ارزش شخص سالم است.
حکم عادلانه این است که پدر او را زیر همان دیوار بنشانیم و تو بر او فرود آیی، چنان که یک نیمه جانش را بستانی !
و جوانک را نیز که صلاح در گذشت دیده بود، به تأدیه سی دینار جریمه شکایت بی مورد محکوم کرد !
چون نوبت به شوی آن زن رسید که از وحشت بار افکنده بود، گفت : قصاص شرعاً هنگامی جایز است که راهِ جبران مافات بسته باشد.
حالی می توان آن زن را به حلال در فراش ( عقد ازدواج ) این مرد کرد تا کودکِ از دست رفته را جبران کند. طلاق را آماده باش !
مردک فغان برآورد و با قاضی جدال می کرد، که ناگاه صاحب خر برخاست و به جانب در دوید .
قاضی آواز داد : هی ! بایست که اکنون نوبت توست !
صاحب خر هم چنان که می دوید فریاد کرد :مرا شکایتی نیست.
محکم کاری را، به آوردن مردانی می روم که شهادت دهند خر مرا از کره گی دُم نبوده است.

از کتاب کوچه، زنده یاد احمد شاملو

چی بود مگر گناهمون؟!

2011-06-21T22:23:00.000+02:00

آهای خدای این زمین، ای خالق هفت آسمون
یه نیم نگاهم به ما کن، غرق ایرونم توی خون
قلبای عاشق کجائید؟ گلوله قسمت می کنن
عدالت شیخ رو ببین، واسه همه پیر و جوون
نماز شب هم می خونن، به نیّت حور و بهشت
پیشونیهاشون رو ببین، پینۀ جهل بسته جنون
سیّد عمّامه سیاه، پروار و چاق و شنگوله
لقمه های حرومشو، بر میداره از توی خون
آرزوشون بود که یه شب، با شیکم سیر بخوابن
حالا خدایی می کنه، آخوند منبر یه قِرون
طاغوت طاغوتا شدن، تو کاخ و ویلا لمیدن
سربازاشون قطار قطار، از هر کران تا بیکرون
لباس شخصی یه طرف، سرباز گمنام اونطرف
بسیجی از ما چی می خواد، یا اون سپاه حیف نون؟!
به هر جا که پا می ذارن، گُلای شادی می میره
درست مث وقتی تو باغ، پا می ذاره داس خزون
چه وصلت ناجوریه، وصلت شیخ و شحنه ها
نعلین کجا؟! پوتین کجا؟! لعنت براین بعله بُرون
فتوای کشتن از اینه، اون یکی اجراء می کنه
شهیدای ما رو ببین، از کهکشون تا کهکشون
از بس که کشتن صبح زود، یا دار زدن تنگ غروب
مرگ رو تداعی می کنه، برای ما بانگ اذون
بلا به این بزرگی رو، هیشکی تو خواب هم نمی دید
چی کرده بودیم آخه ما؟!چی بود مگه گناهمون؟!

کمی هم بخندیم!

2011-06-16T21:53:00.001+02:00

به کی اهانت شده؟!

2011-06-16T11:56:00.001+02:00

چندی پیش مردم ساری صبح که از خواب بیدار شدند دریافتند که از مجسمه های شانزده اسب برنزی که نماد آرش کمانگیر بودند، خبری نیست که نیست. بازار شایعه فورا قوّت گرفت و غیب شدن شبانه مجسّمه ها به دزدان نسبت داده شد که البته پُر بیراه هم نمی گفتند.
پس از چند روز رئیس شورای شهر ساری قفل سکوت را شکست و اعلام کرد این مجسّمه ها توسّط مقامات جمع آوری شده اند و توضیح داد که < بر اساس دستور دادستان، وجود مجسّمه های اسب در میدان امام، چیزی جز اهانت به نام امام نیست و جمع آوری این مجسّمه ها به شهرداری ابلاغ شد.>

خدا وکیلی قصد اهانت نداریم امّا اسب که جای خود دارد که از قدیم الایّام گفته اند حیوانی ست نجیب و شریف ولی اگر جای مجسّمه های اسب، مجسّمۀ الاغ و یابو هم در میدان امام نصب کرده بودند آنوقت خودتان قضاوت کنید که این اهانت به امام بود یا اهانت به این حیوانات زحمتکش و دوست داشتنی؟!

هر چند قضاوت ساده و آسان است امّا یک بیت شعر از سعدی بزرگوار می تواند کلّی به کسانی که فکر می کنند نویسنده این سطور غرض و مرض دارد کمک کنند که خودشان پرتقال فروش را پیدا کنند.
عبادت بجز خدمت خلق نیست.... به تسبیح و سجّاده و دلق نیست.
اگر باز هم به قول آخوندها افاقه نکرد اینهم یک بیت گویای دیگر:
گاوان و خران بار بردار....بِه زآدمیان مردم آزار.

یکروز بعد از بیست و دوّم خرداد

2011-06-13T16:53:00.000+02:00

بیست و دوّم خرداد هم آمد و رفت . روزی که مُهر سالگرد قیام سال هشتادو هشت را بر چهره داشت. روزی که می توانست نقطه عطفی باشد در شعله ور شدن دوبارۀ اعتراضات مردم ایران، امّا اینگونه نشد و آنچه بیش از اعتراضات مردمی در خیابانهای تهران و سایر شهرهای بزرگ به چشم آمد، حضور گستردۀ نیروهای سرکوبگر رژیم آخوندها بود.

راستی زمانی که ایرانیها از زن و مرد و پیر و جوان به خیابانها سرازیر شدند، مردم تونس و مصر و یمن و لیبی و سوریه در کدام نقطه ایستاده بودند؟! آیا آنها و همۀ جهان محو تماشای دلاوریهای زن و مرد ایرانی در خیابانها و نبردشان با خونریزترین دیکتاتوری دوران معاصر نشده بودند و بارها زبان به تحسین نگشودند؟! امروز امّا ما کجائیم و آنها کجا؟! دیکتاتور مصر در بند است. دیکتاتور تونس معلوم نیست کجا خفقان گرفته و آفتابی هم نمی شود. دیکتاتور لیبی با یک ارتش آزادیبخش مواجه است، دیکتاتور یمن به عربستان سعودی پناه برده تا ترکشی را که هشت سانتیمتر در سینه اش فرو رفته بیرون بکشد و آثار سوختگی را درمان نماید. دیکتاتور سوریه هم پس از آنهمه کشتار، همچنان درمانده از دلاوری مردمی که روزی ملّتش نامیده می شدند، ناامیدانه می کُشد و روز بعد از هر قطره خون به زمین ریخته، مبارزی بر می خیزد و فریادهای اعتراض خیابانها بیش از پیش به گوش مردم اقصی نقاط جهان می رسد.

کمی به عقبتر برگردیم. مروری کنیم بر آن روزهای سراسر حماسه. چه کسی می تواند ادّعا کند که مردم و بویژه جوانان برومند آن مرز و بوم، ذرّه ای از انجام رسالت خطیرشان کم گذاشتند و پا پس نهادند؟ به شهادت آن خونها و جانبازیها و زندان و شکنجه و تجاوز در راه آزادی به جان خریدن ها، به این نتیجه می رسیم که ملّتی عزم جزم کرده بود تا ریش و ریشۀ این موجودات پلید را از یبخ و بن برآورد و ایرانی بسازد فارغ از ولایت فقیه و پاسدارهای عربده کش و آخوندهای مفتخور.

پس از انقلاب سال پنجاه و هفت، مرحوم بازرگان گفته بود باران می خواستیم سیلاب آمد و همه چیز را با خود برد. آقایان موسوی و کرّوبی به عنوان سردمداران جنبشی که سبز(ش) نامیدند، باران هم نمی خواستند. سقف خواستۀ آنها یک هوای ابری و نمنا ک بود. بازگشت به عصر طلایی! امام راحل. آنها در این راستا حرکت می کردند آنهم در شرایطی که جوانان یکی یکی بر سنگفرش خیابانها به خون در می غلتیدند و یا در زندانها زیر شکنجه و تحت تجاوز قرار داشتند.مدّعیّان رهبری جنبش شعار جمهوری ایرانی را تاب نمی آوردند و مردم به جان آمده را از پاره کردن عکس خمینی ملعون و به آتش کشیدن آن برحذر می داشتند و عاملانش را که جوانان شوریده بر نظام ظلم و ستم بودند، از انتساب به خود و جنبش سبز مبرّا می دانستند. گویی زمان خمینی مربوط به قرنها قبل بود و تحریفات تاریخ مانع از آن شده بود تا نکبت آن دوران و قتل و غارتها و جنایتهایش بر همگان روشن و آشکار گردد!
نتیجه اینهمه وارفتگی و شترسواری دلّا دلّا را هم دیدیم. ضربه های کاری به پیکر قیام و جنبش پیش از آنکه از خوی وحشی و درندگی رژیم نشان داشته باشد، از ندانم کاریها و کوتاه آمدنهای حضرات و یکی به نعل و یکی به میخ زدنشان حاصل شد. یکقدم که اینها عقب گذاشتند، دشمن صد قدم پیشروی کرد و این پسروی و پیشروی عاقبت تا داخل منزلهایشان ادامه پیدا کرد.

ایکاش قیام مردم ایران هم همانند قیامهای ملّت عرب در خاورمیانه و شمال آفریقا، فاقد رهبری بود. آنوقت دیگر کسی نبود که دَم از بازگشت به دوران امام بزند و دیگر کسی نبود که وقتی رژیم ضربه خورده تلو تلوخوران عربده می کشید، مردم را از این عربده ها بترساند و اطّلاعیّه صادر کند که در خانه ها بمانید تا از نظر مالی و جانی آسیب نبینید. آخر در این بیش از سی سالی که از عمر نکبت بار این رژیم می گذرد، کِی و چه موقع ملّت ایران امنیّت جانی و مالی داشته اند که حالا آنهم در این شرایط استثنایی به خطر افتاده باشد؟! لباس رهبری جنبش واقعا به تن آقایان زار می زد و همین ناهمگونی کار را به جایی کشانید که حتّی در روز بیست و دوّم خرداد هم کسی نتوانست کاری به پیش ببرد و هنر مبارزان فقط خلاصه شده بود به چند تایی فیلم از قدرتنمایی نیروهای سرکوبگر رژیم در خیابانهای تهران!.

بد نیست به عملکرد مشاوران خارجه نشین آقایان موسوی و کرّوبی هم نگاهی بیندازیم. ظاهرا هر کدام از این مشاورالدّوله ها ساز خودش را کوک کرده و حاضر هم نیستند محض رضای خدا و منافع ایران و مردمش هم کمی با هم کنار بیایند و هماهنگ عمل کنند. آقای امیر اردشیر خان ارجمند که مشاور آقای موسوی معرفی شده در اطّلاعیّه ای که از چندی پیش برای تظاهرات دیروز داده بود متذکّر شده بود که راهپیمایی در سکوت کامل برگزار شود!! و آقای واحدی درخواست راهپیمایی توأم با شعارهای معترضانه داده بود. در این میان هم می مانند ملّتی سردرگم که نمی دانند بالاخره باید شعار بدهند یا نباید شعار بدهند. استفاده بهینه از این ندانم کاریها را هم رژیم خون آشام ولایت فقیه تا به حال برده و هنوز هم دارد می برد.

حواب دندان شکن!

2011-06-12T11:31:00.001+02:00

دوست عزیزی لطف کرد و این عکس را برایم ارسال نمود. عکسی که به اندازه کافی گویاست.
اجرای طرح ارتقای امنیّت اخلاقی، مطالبه ملّی و دینی است.
اینهم جواب دندان شکن ایراندختهای شجاع که اینگونه شعارهای توخالی حاکمیّت فساد و جنایت را به سخره گرفته اند.
البته نیاز به گفتن نیست که ارتقای امنیّت اخلاقی فقط زمانی در آن مملکت حاصل می شود که ریش و ریشه آخوندهای فاسد و دارو دستۀ جنایتکارشان از بیخ و بُن برآمده باشد.

ننگند به عبث در پی نامند هنوز!

2011-06-11T18:50:00.000+02:00

غیر از دو سه تن بقیّه خوابند هنوز
انگار خراب از می نابند هنوز
جاریست دوصد چشمه کران تا به کران
این قوم به دنبال سرابند هنوز
غافل که جهان نیست سرای ابدی
بیهوده پی عیش مدامند هنوز
روبه صفتانند که در قالب شیر آمده اند
امّا به عمل بین که شغالند هنوز
رذلند و فرومایه و بی اصل و نسَب
دراینهمه خود ختم کلامند هنوز
رسوای جهانند به نامردی و نکبت
گویند دمادم که چنینند و چنانند هنوز
اندر عمل هیچند و حریصند به گفتار
مصداق فرومایگی باد خزانند هنوز
سر تا به کمر خم شده در خدمت ارباب
چون حلقه به گوشند و غلامند هنوز
انگار نه انگار که در آخر خطّند
ننگند به عبث در پی نامند هنوز!

فریاد!

2011-06-11T14:44:00.001+02:00

گلوهایتان را پاره کنید. عربده بکشید. کف به دهان بیاورید و بر بی حجابی بتازید و این تنها مشکل آن مملکت را اینگونه حل کنید تا ایران تبدیل به بهشت روی زمین شود!
انگار نه انگار که دزدی و فساد و جنایت و قتل و غارت و تجاوز در هیئت حاکمه منتسب به ولایت فقیه دارد بیداد می کند و سردمداران این نظام فاسد، در کاخها لمیده اند و خلقی محروم دارد زیر فشار بی عدالتیهای اجتماعی و فقر، لِه و لورده می شود و زبان تو و همپالگی هایت را انگاری اختۀ سیاسی کرده اند و دریغ از یک اعتراض ناقابل که فریاد پیشکشتان باد.
آری! فریاد کن و عربده بکش که ولیّ فقیه و شرکاء سهم تو و امثال تو را سالهاست که با دستان معلول و چلاقشان کنار گذاشته اند تا از برکت وجود طویله آنها، شمایان پروار شوید و تمامی ناکامی ها و ندانم کاریها و حماقتها را اینگونه بیشرمانه به بی حجابی ربط دهید.

بیراهه

2011-06-07T19:19:00.000+02:00

به بیراهه می روند همچنان این یاغیّان شوریده بر خدا و خلق. یک روز سرها می برند و دست و پا می شکنند و به بند می کشند که منافق بود و دگر روز یقۀ دوستان و همپالگی های دیروز و یار غارشان را می چسبند که اهل فنته اند و باز می زنند و می بندند و ناموسشان را هم در انظار خلق خدا به باد فنا می دهند. اندکی پس از آنکه از فنته و اهالی آن آسودند بر سر تقسیم غنائم به جان یکدیگر می افتند و عَلَم انحراف راست می کنند و هر یک دیگری را به هر چه بدتر و نابدتر دشنام می دهد. انگار نه انگار که تا همین دیروز جلوی همدیگر دولا و راست می شدند و هریک دیگری را سزاوار و شایسته تر از تمامی مخلوقات عالم می دانست و بر روی ندانم کاریها و خرابکاریهای همدیگر با خرمردرندی ماهرانه ماله کشی می کردند.

در این هنگامه خلقی انگشت به دهان فقط نظاره گر است و البته آنچه هم که از نظر این جماعت اصلا محلی از اعراب ندارد، وجود همین خلق سرگشته و مانده در وادی حیرت است. حیرت از آنچه که خصوصا در این سال سی دیده است و بر او رفته است از برکت وجود سردمداران دین و مذهب. از کسانی که خود را نمایندگان خدا در زمین نام نهاده اند و هر جنایتی را با نام او آغاز کرده و به اتمام رسانیده اند. همانها که آنگونه که نقل قول شده در زندان هم شکنجه و تجاوز را قربۀّ الی الله شروع می کنند و برای خود عبادتی می دانند و حتما به شوق اجر عظیم موعود، می شکنند و می درند و هتک حرمت می کنند!

عکسهای متحرّک!

2011-06-02T11:33:00.003+02:00

مصیبت در مصیبت!

2011-06-01T20:17:00.000+02:00

صبح امروز رژیم جهل و جنون مرتکب جنایت بیشرمانه و در نوع خود بینظیر دیگری شد و دختر داغدار زنده یاد عزّت الله سحابی، هاله سحابی را که در حال تشییّع جنازه پدر خویش بود با ضربات مشت و لگد و آنگونه که بعضی سایتهای خبری گزارش کرده اند، پنجه بوکس از پای در آورد. عربده کشان عمّامه به سر دیگر حتّی تاب و تحمّل یک تشییع جنازه را هم ندارند و همانگونه که شهیدان بیست و پنجم بهمن را مصادره کردند و از ترس تجمع مردم، خودشان پیکرها را به خاک سپردند، با پیکرهای ناصر حجازی و صبح امروز عزت الله سحابی هم، همین کار را کردند. کفن دزدها حالا کارشان را ارتقاء داده و جسد و کفن را با هم می دزدند. ننگ بر این حکومت جنایت پیشه که دیگر تمامی مرزهای جنایت و قساوت را درنوردیده است و حد و مرزی باقی نگذاشته است.

مصیبت بزرگی است. دختری بی تاب و بی قرار از زندان، زمانی پرپرزنان به پدر میرسد که او دیگر در کما به سر می برد و نمی تواند لحظه ای با پدر خویش خلوت کند و از آنچه که در زندان بر او رفته است سخن بگوید.
هاله دیگر به اوین باز نخواهد گشت. او سرانجام صبح امروز از قفس و زندان جنایتکاران عمّامه به سر رها شد و یکروز پس از رفتن پدر به او پیوست تا تنهایش نگذاشته باشد و همچنان مواظب و مراقبش باشد.

ناتو همچنان قربانی می گیرد

2011-05-31T18:37:00.002+02:00

نیروهای ناتو باز هم در افغانستان حادثه آفریدند و اینبار هواپیماهای جنگی با بمباران دو خانه مسکونی، چهارده غیرنظامی شامل دو زن، دو مرد و ده کودک بیگناه را به هلاکت رساندند.
این اوّلین بار نیست که ساکنان محروم و فقیر در مناطق مختلف افغانستان طعمۀ جنگنده های نیروهای غربی می شوند. اینها البته آمده اند تا افغانستان و مردمش را از چنگال طالبان مرتجع نجات دهند و صلح و امنیّت و آزادی و رفاه را تقدیم این مردم بخت برگشته و محنت زده نمایند! بیچاره مردم که که بین دو نیروی اهریمنی طالبان و ناتو دارند لِه می شوند و با اینکه صدای خرد شدن استخوانهاشان گوش فلک را هم کر کرده امّا بعضی ها همچنان در کاخهای خود لم داده و فخرفروشی هم می کنند که برای نجات مردم افغانستان و حقوق بشر حاضر به همه نوع ایثار و فداکاری هستند!

نکته جالب در این میان اظهارات جناب حامد خان کرزای رئیس جمهور افغانستان است که خود به خود نشان می دهد که او به عنوان شخص اوّل یک مملکت چقدر عاجز و درمانده است و بی اختیار هم. وی با انتشار اعلامیّه ای گفته است که به نیروهای ناتو آخرین هشدار خود را داده است تا از عملیّات هوایی که منجر به کشته شدن غیر نظامیان می شود، خودداری کنند!... البته این اوّلین دفعه نیست که وی هشدار می دهد امّا واقعیّت این است که خودش هم خوب می داند که اگر همین نیروها دست از حمایتش بردارند، سرنوشتی بهتر از آنچه بر نجیب الله رفت در انتظارش نخواهد بود.

عشق فناناپذیر

2011-05-30T17:27:00.009+02:00

به گزارش سایت تغییر برای برابری، دیروز صبح هشتم خرداد، نسرین ستوده را از زندان به ساختمان کانون وکلا آورده بودند تا پروانه وکالتش را لغو کنند! بیشرمها بر دستان نازنیش دستبند زده بودند آنهم در شرایطی که جانیان حاکم بر میهن و چپاولگران ثروتهای ملّی راست راست می گردند و بر ثروت و جنایتهاشان می افزایند.

راستی دیگر نیازی نیست که اسطوره هایمان را در کتابها جستجو کنیم. اسطوره هایی مثل رستم که بیشتر به افسانه شبیه اند تا واقعیّت. یا آرش که جان شیرین در کمان گذاشت. برای دیدن آن اسطوره ها باید چشمها را ببندیم و با کمک بالهای خیال در ذهنمان شبیه سازی کنیم امّا امروز می شود با چشمان باز و بی نیاز از هرگونه شبیه سازی، به دور از اوهام و خیالات و قهرمان سازی ، قهرمانان و اسطوره های واقعی را دید و در دل تحسین نمود. نسرین ستوده یکی از آن قهرمانان اسطوره یی است. فراتر از تهمینه و گردآفرین و پهلوانتر از رستم. کسی که چنگالهای وحشی و خونریز دیو سیاه ولایت را به هیچ گرفته و همچنان بر سر آرمانهای انسانی خود با وجود تمامی فشارها و قساوتها، ایستاده و پافشاری می کند. مگر او چه می خواهد و چه می خواسته که اینگونه باید بندی و اسیر این قوم کژاندیش بشود؟! جرم این وکیل دادگستری، جمع آوری یک میلیون امضاء برای تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان و انجمن حمایت از کودکان بوده است.

بارها با جان و دل وکالت فعّالان حقوق بشر، فعّالان حقوق زنان و کودکان قربانی کودک آزاری و کودکان در معرض اعدام را بر عهده داشته است. اعدام کودکان زیر هجده سال را هرگز تاب نیاورده و در هر فرصتی اعتراض کرده و خواهان تغییر و بازبینی آنها شده است. البته که این موارد درحکومت آخوندهای ضدّ بشر، غیر قابل بخشش و گذشت می باشند.

نسرین دیروز هنگام دیدار همسرش آقای رضا خندان با وجود ممانعت گزمه های نر و ماده، دستها را در گردن وی حلقه می کند و با بوسه های تابو شکن به سیاه ترین ارتجاع تاریخ میهن و جهان معاصر این پیغام را می رساند که: می توانید در اوین مخوف محبوسم کنید، می توانید به شلاق و انفرادی تهدیدم نمایید، می توانید حسرت دیدن کودکانم را بر دلم بگذارید، امّا با عشقی که درون سینه دارم تا زمانی که قلبم می تپد کاری نمی توانید بکنید. همان عشق بزرگی که به صحنۀ مبارزه برای بی پناهترین و محرومترین اقشار جامعه یعنی زنان و کودکان، رهنمونش ساخت. آری این عشق فناناپذیر است و نمی شود به زنجیرش کشید.

افسوس!

2011-05-24T19:09:00.001+02:00

پنالتی آخر

2011-05-23T21:47:00.002+02:00

دستان بیرحم سرطان صبح امروز مرد با وقار ورزش ایران، ناصر حجازی را از مردم و خیل دوستدارانش جدا کرد و با خود برد. در روزگاری که لومپنها بر ورزش مملکت و خصوصا فوتبال از همه سو مثل اختاپوس چنگ انداخته اند و همانگونه که با سیاست، ورزش را نیز به لوث وجود ناپاکشان آلوده اند، دروازه بان سالهای دور ایران نه تنها تن به خواری و ذلّت و کرنش و همرنگ جماعت شدن و روضه خوانی و مدّاحی و سینه زنی همانند بعضی از همکارانش نداد، بلکه بارها و بارها با کلام رک و صریح خود بر آنها تاخت و به قول معروف سکّه یک پولشان کرد.
آنها هم البته بیکار ننشستند و راه را از همه سو بر کسی که بواسطه سواد، سابقه و معلوماتش شایستگی تکیه زدن بر بالاترین مصدر ورزشی کشور را داشت بستند। آخر در جمهوری جهل و جنایت آخوندها معنا ندارد که کسی در جای واقعی خودش قرار بگیرد.

صراحت و رک گویی اش خیلی ها را به خشم آورده بود و خودش نیز اینرا می دانست. او می گفت: مردم مرا دوست دارند، امّا برخی آرزوی مرگم را دارند. آنهایی که سرخی زبان من آزارشان داده و می دهد. امّا من از زندگی ام راضی ام. از اینکه در چهار دهه گذشته زیر بار زور یا منّت کسی نرفتم. به پای همۀ مردم به رسم ادب و احترام بلند شدم، در استادیوم برای هزاران نفر که تشویقم می کردند، تعظیم کردم ولی جلوی یک مسئول سرم را پایین نگرفتم تا پُست و مقام بگیرم.

بهترین دروازه بان تاریخ ایران، کسی که بارها با پرشها و رفلکسهای بی نظیر خود، دل فوتبالدوستان را به دست آورده بود، از پس سرطان این آخرین پنالتی زندگی خویش بر نیامد و با وجود دو سال مقاومت سرانجام صبح امروز به دیار باقی شتافت. امّا متانت، بزرگ منشی و وقار او در کنار رک بودن و پرهیز از بله قربان گویی و حسّ مردم دوستی اش، بی شک بسا فراتر از آن است که مرگ حقیر بتواند خدشه ای به حضور معنوی اش وارد نماید. همینکه امروز مردم و دوستدارانش که از شنیدن خبر پرواز ابدی او اشک می ریختند و معاون فدراسیون فوتبال رژیم، تاج مزدور را آماج شعار های مرگ بر تاج قرار داده بودند، نشانگر این موضوع است که اسطوره حیاتی دیگر آغاز کرده و تا طلوع سپیده دمان آزادی و رهایی در کنار مردم خویش خواهد بود.

مادران ایران زمین

2011-05-23T12:30:00.002+02:00

خواستم این زن را شیرزن بنامم امّا دیدم حتّی شیر هم با همۀ شیر بودنش در مرگ جگرگوشه هایش، مویه می کند و تاب و طاقت از کف می دهد। شاید تنها بتوان از او بعنوان یک مادر ایرانی نام برد. ایرانی که در چنگال وحشتی ترین و قسی القلب ترین دشمن انسان و انسانیّت گرفتار آمده امّا به شهادت همین سندهای زندۀ تاریخی هرگز تسلیم نشده و اینگونه مانند این مادر داغدیده، با وجود مصیبتی که کوه هم تاب و توان تحمّلش را ندارد، چونان گُردی دلاور می غرّد و خامنه ای و دار و دستۀ جنایتکارش را به لجن می کشد.

در یک چشم به هم زدن دو فرزند رشید و برومند از دست بدهی و به جای اشک و حسرت، رجز بخوانی و ظالم را به مرگ سخت بشارت دهی، کاریست کارستان که تنها از مادران ایران زمین برمی آید و بس.
در مقابلِ این زن چاره یی جز سر تعظیم فرود آوردن نیست. ایران قرنهاست که با همّت همین زنان و فرزندان رشید و برومندی که در دامان خویش پرورده اند، از تمامی مصائب و آزمایشات تاریخی سرفراز و سربلند بیرون آمده و متجاوزان را به گورهای تاریخی شان پیوند زده است. اگر امروز نه از آداب و رسوم اسکندر و نه از زبان عربی صحبت کردن و نه از سلسلۀ مغولها در ایران خبری نیست، به همّت وجود همین مادران و گوهرهای گرانبهایی است که در دامان پر از مهر و محبت خودشان پرورانده اند.
درود بر آنان که ایستادگی و جسارتشان آنهم در چنین شرایطی، نوید دهندۀ برآمدن آفتاب حیاتبخش آزادی از افقهای بیکران ایران زمین است.

بارونک

2011-05-21T16:28:00.002+02:00

بارونک تو آیۀ سبز خدایی، بارونک

بارونک، خوب و لطیف و با صفایی، بارونک

همدم باغی و همراز بهار و گل سرخ

صاف و پاکی و زلال و با صفایی، بارونک

نم نمک وقتی می یای، دشتارو سیراب می کنی

واسه درمون تب کویر تشنه، تو دوایی، بارونک

بوسه هات بر تن خاک، کار مسیحا می کنه

باغ و گل زنده می شن، چه پُر بهایی، بارونک

می شینی رو گونه ها، مارو نوازش می کنی

یه جورایی انگاری، عاشق مایی، بارونک

کار دنیا و زمین، بسته به لطف و کَرَمت

تو خودت امّا، زقید و بند رهایی، بارونک

باشی هست، نباشی هیچی نیس که نیس

ولی هستی همیشه، چه با وفایی، بارونک

می خونی تو گوش دشتا، که بیدارشون کنی

قمریِ تو باغ می گفت: چه خوش صدایی، بارونک

دشتی و شور و نوا رو، شنیدم با گوش جون

ولی تو قشنگترین شور و نوایی، بارونک

باعث و بانی زندگی و زنده بودنی

از خدا خودم شنیدم که میگفت: تو مثل مایی بارونک

ناجی رُستن و رویشی، لطیف و مهربون

تو فرشتۀ نجیب قصّه هایی، بارونک

سوختم از غصّه و غم، تو آتیش و هُرم ستم

راستی پیش ما بگو، تو کِی می یایی، بارونک؟!

امّا بین من و تو، چی بگم؟ فاصله هاست

حیف که از آسمون دلم جدایی، بارونک.

دلقکها

2011-05-17T22:26:00.002+02:00

در خبرها آمده بود که: محمّد خاتمی در دیدار با جمعی از رزمندگان جنگ هشت ساله ایران و عراق گفت: اگر ظلمی شده است که شده است همه بیاییم عفو کنیم و به آینده نگاه کنیم. اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم پوشی شود و ملّت هم بر ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است می گذرد.

معلوم نیست که این آخوندک شیّاد و فتنه گر بر چه اصل و اصولی و بر اساس کدام محاسبات و حقّی از طرف ملّت رنجدیده و تحت ستم آخوندهایی از جنس خودش، اعلام می کند و اینچنین مطمئن است که ملّت بر ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است می گذرد. بیش از سی سال است که مشتی اوباش و اراذل بر ایران و ایرانی حکم می رانند و یک لحظه هم حتی طیّ این مدّت از زدن و کشتن و اعدام و تجاوز و حلق آویز کردن و سنگسار، بازنایستاده اند و حالا این آخوندک ملقّب به ممد چاخان به همین سادگی می گوید ملّت می بخشد! حالا صلاحیّت و نمایندگی صحبت کردن و بذل و بخشش از کیسه خلیفه را چه کسی به او داده، خدا می داند و بس.

این آخوند مضحک البته دستی هم به سر و ریش رهبری کشیده و گفته: اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم پوشی شود!! حالا معلوم نیست در حقّ رهبری که از فاسدترین و جنایتکارترین و قسی القلب ترین رهبران جهان معاصر به شمار می رود، چه کس یا کسانی ظلم کرده اند که او از مقام معظّم درخواست چشم پوشی می کند! این هم از آن مقولاتی است که فقط راوی و بافنده اش می تواند آخوند شیّادی به نام سیّد محمّد خاتمی باشد.

خبر دیگری هم بود با این مضمون که رسول موحدیّان عطّار سفیر حکومت آخوندی در لندن ضمن حضور در مراسم ازدواج شاهزاده ویلیام و پرنسس کیت، یک گوسفند با یک کارد قصّابی همراه خود برده بود که گوسفند را جلوی پای عروس و داماد قربانی کند!!!

خود او در این زمینه می گوید: بنده سفیر جمهوری اسلامی هستم و بالطبع وظیفه دارم در عین پاسداری از منافع کشورم در انگلیس، در جهت بسط و گسترش فرهنگ اسلامی نیز بکوشم. یکی از سنن زیبای اسلامی قربانی کردن گوسفند جلوی پای عروس و داماد است. بنده نیز پس از مشورت با جناب وزیر امور خارجه و تائید ایشان اقدام به خرید یک راس گوسفند کردم و آن را همراه با خود به مجلس عروسی بردم. بنده حتی یک کارد بزرگ نیز با خود داشتم که در صورت نیاز به شخصه گوسفند را جلوی عروس و داماد قربانی کنم اما متاسفانه هوچی گری تعدادی از مهمانان باعث شد ملکه ی انگلیس با این اقدام مخالفت کند.»

اینهم از کرامات سفیری که به پاسداری از منافع کشور(ش) در انگلیس قصد قربانی کردن و سلاخی گوسفند با دست خود جلوی عروس و داماد را داشته است و البته پس از مشورت با مقام وزیر امور خارجه، رفته بود تا قصد خود را عملی نماید!.

تصوّر کنید که سفیر لومپن رژیم آخوندی در میان میهمانانی که از سراسر دنیا جمع شده بودند و پیش چشم تمامی عکاسها و دوربینها ی فیلمبرداری و خبرنگارها، گوسفند بخت برگشته را زمین می زد و به شیوۀ شناخته شدۀ پاسداران جنایتکار، گوش تا گوش سرش را می برید.

در حکومتی که رهبرش فاسد و جنایتکار باشد و رئیس جمهورش هم آن مردک عربده کش، از وزیر خارجه و سفیرش بیش از این نباید انتظار داشت.

بر عاشقان آزادی مبارک

2011-05-15T11:13:00.001+02:00

سرانجام پس از نزدیک به دَه سال قضات فرانسوی به خود آمدند و با صدور حکمی منع تعقیب و لغو اتهام تروریستی خانم رجوی و بیست و سه تن از مسئولان شورای ملی مقاومت را اعلام کردند.

هشت سال پیش کماندوهای کشور مهد دموکراسی مثل مور و ملخ، گله وار به مقرّ شورا در اورسورواز حمله کردند و به چنان فتحی نائل آمدند که فتوحات ناپلئون در مقابلش اصلا به حساب نمی آید!

در فرخنده و مبارک بودن لغو اتهامهای بی پایه و اساس و اینکه اصل و اساسش از کجا آب می خورد، هیچ شک، حرف و حدیثی نیست امّا چیزی که آدم را بیش از پیش به فکر و تامّل وامی دارد این است که اگر مادر و مهد دموکراسی اینگونه ناجوانمردانه و ناحق مثل آخوندها می زند و تخریب می کند و به بند می کشد، پس وای به حال نامادریهایی که چشم دیدن آزادیخواهان واقعی را ندارند. همین جناب سارکوزی که حالا مقام ریاست جمهوری فرانسه را یدک می کشد، آنزمان عهده دار مقام وزارت کشور فرانسه بود و زیر دست شیراک کار می کرد. اگر بتوانیم موسوی را بخاطر اعدامهای شصت و هفت تبرئه کنیم، او نیز از هر اتهامی در خصوص حمله هفده ژوئن مبرّا خواهد بود. نمی خواهم بقول معروف متّه به خشخاش بگذارم امّا بحث این است که دنبال موجودی زنده به نام دموکراسی واقعی و حقوق بشربی غلّ و غش در اروپا و آمریکای متمدّن آنهم از نوع دولتی اش نباید بگردیم که بیهوده وقت تلف کردن است. گشتن همان و نیافتن هم همان.

در هر صورت آنچه که کام ملّایان جنایتکار را تلخ کند لاجرم شهدی است که کام عاشقان آزادی و رهایی را شیرین خواهد کرد. ملّاها با آنهمه بذل و بخشش از کیسه ملّت محروم ایران، باز هم راه به جایی نبردند و درمانده و مفلوک به خود پیچیدند. کامشان تلخ و تلختر باد.

عاشق آفتاب می شدم

2011-05-09T17:59:00.004+02:00

کاش می شد سرو بودم

تا ابد سبز بودم

فارغ از جور زمان

می پیچیدم به تن باد وزان

کاش می شد تکۀ بی غل و غش ابر بودم

سر می کشیدم همه جا

توی قلب آبی آسمونا، شاد و رها

می دادم دستامو تو دست خدا

کاش می شد بارون بودم

صاف و زلال و بی ریا

می نشستم رو تن برگ درختا و گُلا

می دادم قلب آدمها رو صفا

دلارو آشتی می دادم با خدا

چی می شد باهار بودم؟!

عاشق و بیقرار بودم

سر می کشیدم همه جا

تو ضمیر آدما

می شکفتم تو نگاه روشن اطلسی ها

جون می دادم به ساقه ها

آخ اگه دریایی بودم

موج بودم، ماهی بودم، صدف بودم

واسه ماهیگیر پیر

امید بودم، هدف بودم

قلب پاک پری دریایی رو

قسمت می دادم به شما

جون می دادم به رؤیاها

اگه پروانه بودم

همدم باغ بودم

بوسه بر گونۀ گلبرگ می زدم

واسۀ مرگ خزون، وای که چه بی طاق بودم

اگه من ستاره بودم به خدا

شب رو آتیش می زدم

همدم مهتاب می شدم

واسه دفن تاریکی بی تابِ بی تاب می شدم

شب می رفت صبح که می شد

عاشق آفتاب می شدم

ولی من نه سروم و نه ابر و بارون و بهار

من نه باغم نه ستاره و نه موجِ بیقرار

من فقط شمع شب تار خودم هستم و بس

که می سوزم تو دل شبا

تا وقتی هست نفس.

قُمپز ( ایمیل دریافتی)

2011-05-04T09:55:00.001+02:00

قمپز ( در اصل قپوز) نام توپی است که عثمانی‌ها در سلسله جنگ‌هایی که با ایران داشته‌اند مورد استفاده قرار می‌دادند.
این توپ اثر تخریبی نداشت چرا که در آن از گلوله استفاده نمی‌شد و فقط از باروت و پارچه‌های کهنه که با فشار درون لوله توپ جای می‌دادند تشکیل شده بود.
هدف از استفاده آن ایجاد رعب و وحشت در بین سپاهیان و ستوران بوده است।

در جنگ‌های اولیه بین ایران و عثمانی ، این توپ نقش اساسی در تضعیف روحیه سربازان ایرانی داشت ولی بعدها که دست آنها رو شد ، دیگر فاقد اثر اولیه بود و هر گاه صدای دلخراش این توپ به صدا در می‌آمد ، سپاهیان می‌گفتند : نترسید ، قمپز در کردند.

بازی تمام شد؟!

2011-05-02T19:55:00.002+02:00

سرانجام بازی موش و گربه به پایان رسید و امروز رئیس جمهور آمریکا اعلام کرد که بن لادن توسط یک گروه کماندویی کوچک! به هلاکت رسیده است. چیزی که در این میان عجیب و غریب به نظر می رسد اعلام بلافاصله این خبر است که جسد بن لادن در دریا رها شده است! اگراین خبر صحت داشته باشد خود به خود باعث بوجود آمدن سؤالاتی در ذهن می شود.
آیا موجودی را که کشته اند، شخص بن لادن بوده است؟
چرا باید جسد او را به دریا بیندازند؟
آیا او را سالها قبل از بین نبرده اند و حالا با راه انداختن یک عملیّات ساختگی وانمود نمی کنند که امروز کشته شده است؟

دلیل سؤال آخر هم اینکه طبق نظرخواهی ها، محبوبیّت جناب اوباما به حدّاقل ممکن رسیده بود و این خطری بود که دموکراتها را بشدّت به تکاپو انداخته بود و آنها دنبال راهی برای عقب نماندن از رقبای جمهوریخواه خویش بودند. از بین بردن بن لادن و اعلام آن توسط شخص اوباما شاید بتواند قدری بر محبوبیّتش بیفزاید و کفّۀ ترازو را برای انتخابات آینده ریاست جمهوری آمریکا به نفع او سنگینتر نماید.

اظهارات مقامات رسمی کشورهای مختلف هم خالی از لطف نیست. نخست وزیر بریتانیا کشته شدن وی را عامل آسودگی خیال در سرتاسر جهان توصیف نمود. ( خب مثل اینکه مشکل ناامنی جهانی هم حل شد)!

آلن ژوپه وزیر خارجه فرانسه هلاکت وی را موفقیّتی بزرگ برای دموکراسی در جهان آزاد علیه تروریسم دانست. ( مشکل دموکراسی هم حل شد )!

فرانکو فراتینی وزیر خارجه ایتالیا هم در این رابطه گفت: کشته شدن بن لادن پیروزی خیر بر شر و عدالت بر وحشی گری است. ( مشکل اشرف و اشرفی ها هم حل شد )!

جورج دبلیو بوش هم این خبر را دستاوردی بسیار مهم برای آمریکا و جویندگان صلح در جهان توصیف کرد। ( مشکل لشکرکشی های ارباب متمدن به کشورهای جهان سومی هم حل شد )!

اظهارات یژی بوزک، رئیس پارلمان اروپا هم بعد از کشته شدن بن لادن خالی از لطف نیست. در دنیایی امن تر از خواب بیدار شدیم. ( اینهم از حل مشکل امنیّت جهانی )!

شیمون پرز رئیس جمهور اسرائیل هم می گوید: این مرد یک قاتل خطرناک بود که هزاران هزار نفر را کشته است. مردمی که کاملا بیگناه بودند. ( مشکل کشتار بیگناهان هم حل شد و از این به بعد حتما شاهد کشتار کودکان و زنها و بیگناهان در غزّه و کرانۀ باختری رود اردن و دیگر نقاط فلسطین نخواهیم بود )!

در هر صورت اگر روزی تحقیقات بیطرفانه یی صورت بگیرد، از آنجا باید آغاز شود که چه کسی بن لادن را ساخت، او را مجهز کرد و دستش را باز گذاشت. بن لادن بزرگترین ضربه را قبل از هر کس به جهان اسلام زد. هیچ مبلّغ غیر مسلمانی نمی توانست به این سادگی چهرۀ اسلام و مسلمانان را خدشه دار نماید. آمریکا چنگ اندازی بر عراق و افغانستان و همچنین حضور پر رنگ خود در منطقۀ خاورمیانه را تا ابد مدیون و مرهون او خواهد بود.....چه کسی بن لادن را به اوج رساند؟! چه کسی او را دوباره به زیر کشید؟!

روز جهانی کارگر مبارکباد

2011-04-30T22:46:00.002+02:00

کارگر از کار تو، گشت جهان بهره ور
مشعل کار از تو شد، در همه جا شعله ور

پینۀ دستان تو، حاکی رنج است و درد
جان تو سرمایه ات، در تب و تاب و خطر

چرخ جهان بی تو بود، ساکن و سرد و خموش
صنعت و علم از تو داد، میوه و بار و ثمر

همّت والای تو، کَند زجا کوه را
قوّت بازوی تو، ساخت جهانی دگر

خون تو جاری چو رود، در شریان حیات
وای که سرمایه دار، از همه جا بی خبر

هر چه خرابی همه، از تو شد آباد و بس
نام تو زین روی باد، تا به ابد مفتخر

چرخش چرخ زمین، هست ز نیروی تو
سود برند تاجران، سهم تو رنج و ضرر

وای به تاراج رفت، جان و تن و جسم تو
کیست از این رنج و غم، روی زمین با خبر؟!

سفرۀ سرمایه دار، رونق دیگر گرفت
بسکه ز خوانِ تو برد، نانِ تو را مستمر

پتک تو پولاد را، نرم چنان موم کرد
باد که بر شام ظلم، هم بزند او شرر

سفر

2011-04-28T18:53:00.002+02:00

منوچهر سخایی هم در غربت سفر آغاز کرد و به بیکرانه ها پر کشید। مرگ اجتناب ناپذیر است امّا حقّ هنرمندانی که سالها برای مردم خواندند و با مردم زندگی کردند این نبوده و نیست که در غربت و غریبانه رخت بربندند। روحش شاد و نوایش در روز رهایی مردم ایران همراه با صدای همکار و همرزم قدیمی اش مرضیّه، زینت بخش جشن پر شکوه مردم ایران باد.